Περαστικοί από το προάστιο της Γαρίτσας

Η πόλη της Κέρκυρας συνδέθηκε με τα προάστιά της πολλά χρόνια πριν από το σήμερα. Συγκεκριμένα επί Αγγλοκρατίας (1814 – 1864) που έγινε η διάνοιξη των παραλιακών δρόμων στη Γαρίτσα και στο Μαντούκι. 

Η Γαρίτσα λοιπόν ήταν και είναι ένα προάστιο της Κέρκυρας

Λίγα λόγια

 Έχει τρεις βασικούς δρόμους, την παραλιακή λεωφόρο Δημοκρατίας και τις οδούς Μητροπολίτου Αθανασίου και Αλκιβιάδου Δαρή. 

Στην παραλιακή υπάρχει το άλσος Γαρίτσας. Το μήκος του είναι 1.065 μέτρα και φαίνεται να ξεκινάει από την κολώνα του Dougla και να φτάνει μέχρι το τέλος του Ανεμόμυλου.

Στο άλσος βλέπεις πυκροδάφνες, φοίνικες και ευκάλυπτους,  οι οποίοι στην περιοχή του Ανεμόμυλου θεωρούνται αιωνόβιοι. Οι φοίνικες οι οποίοι είναι φυτεμένοι σε όλο το μήκος του άλσους από την μεριά της παραλιακής, συνοδεύουν με το κατάφυτο εσωτερικό μέρος του άλσους ένα μονοπάτι, το οποίο είναι όμορφο όλες τις εποχές του χρόνου, με σημαντικό προνόμιο τη θέα που έχει κανείς στο Ιόνιο πέλαγος, τον Ανεμόμυλο και το Παλιό φρούριο.

 “Ακόμα δεν χτύπησε ο Δεσύλλας”  έλεγαν και υπολόγιζαν την ώρα με βάση το σφύριγμα για την αλλαγή βάρδιας από το εργοστασιο Δεσύλλας. 

 Στην Γαρίτσα υπήρχαν πάρα πολλά εργοστάσια και από τότε η περιοχή σε γενικές γραμμές αποτέλεσε ένα λαϊκό, εργατικό προάστιο. Πολλοί εργάτες έμεναν και συνεχίζουν να μένουνε εκεί και ίσως σε αυτό να οφείλεται το γεγονός πως αν περάσει κανείς από τα στενά της Γαρίτσας θα δει πόρτες και παράθυρα ορθάνοιχτα, χωρίς καμία αντίρρηση να κοιτάξει κανείς μέσα στους χώρους των σπιτιών τους.

Πέρα από το κόσμο της εργατιάς, στη Γαρίτσα υπάρχει και προσφυγικός συνοικισμός. Αν πετύχει κανείς σπίτια χαμηλά, με μικρές στέγες είναι αποτέλεσμα αυτού καθώς πρόσφυγες της περιόδου του 1922 έφτασαν και στην Κέρκυρα όπου και εγκαταστάθηκαν. Κάποια έχουν ανακαινιστεί, κάποια έχουν γκρεμιστεί και στην θέση τους χτίστηκαν καινούργια. Υπάρχουν όμως και τα παλιά. 

Χαρακτηριστική είναι η διαφορά όσον αφορά το φως της μέρας. Έντονες σκιές, διάχυτο φως, φωτεινά κτήρια στα οικοδομήματα που υπάρχουν παράλληλα και κάθετα της παραλιακής, ενώ μέσα στα σοκάκια δεν θα πετύχει κανείς τα στοιχεία που να δίνουν έντονες αντιθέσεις στα κτήρια και τις οδούς.

 Αν πάλι περάσεις τις απογευματινές ώρες από το άλσος της Γαρίτσας και κυρίως στο σημείο που βρίσκεται πριν τον Ανεμομύλο, ακούγονται φωνές πολλές φορές σε κάποια ένταση, σε βαθμό που νομίζει κανείς ότι θα πετύχει κάποιον καβγά. 

Αλλά τελικά προέρχονται από αλλού αυτές οι φωνές. Είναι Γαριτσιώτες “αθλητές”, οι οποίοι παίζουν το πετάνκ. Αυτό είναι ένα παιχνίδι συγκέντρωσης και υπολογισμών στο οποίο δύο ομάδες, ρίχνουν εναλλάξ ατσάλινες μπάλες για να φτάσουν όσο πιο κοντά γίνεται σε ένα μικρό ξύλινο μπαλάκι, τυχαία ριγμένο στο έδαφος. Αν καταφέρει κάποιος να χτυπήσει τις μπάλες του αντιπάλου, ώστε να τις απομακρύνει από το στόχο, ακόμα καλύτερα.

 Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να κάνει κανείς μια βόλτα στην Γαρίτσα. 

Σε αυτό το λαϊκό κατάφυτο προάστιο με την πλούσια θέα, τα όμορφα σοκάκια, τα ιδιαίτερα οικοδομήματα.

Δείτε Φωτογραφίες:

Βιβλιογραφία

Σουρτζίνος Χ. Γιώργος. Τοπωνύμια, γλωσσικές μαρτυρίεςστην ιστορική διαδρομή της Κέρκυρας. Ιστορική Λαογραφική Εταιρεία Κέρκυρας. 

Αργυρού Σταυρούλα. Βιομηχανική ιστορία Κέρκυρας- Τα εργοστάσια ΑΕΒΕΚ και ΔΕΣΥΛΛΑΣ

 http://www.corfuhistory.eu/?p=2502

Επιμέλεια άρθρου: Ιωάννα Καραγιαννίδου