Ο έρωτας σαν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σε μια εποχή που η διατήρηση της παρθενίας έθετε αυστηρά απαγορευτικούς φραγμούς στις ελεύθερες ερωτικές σχέσεις, που όχι μόνο η ύπαρξη εγκυμοσύνης αλλά και η υποψία ερωτικής σχέσης εκτός γάμου ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου οι οίκοι ανοχής επιτελούσαν αληθινό λειτούργημα. Άλλωστε, όλες οι διενέξεις μεταξύ των ανθρώπων διεξάγονταν με αφορμή μια λεκτική προσβολή μέσα στο χώρο των "εργαστηρίων" (καφενεία) για θέματα τιμής, που αφορούσαν στις γυναίκες της οικογένειας των διαπληκτιζόμενων και γενικά οι χωρικοί έκαναν χρήση της σεξουαλικής γλώσσας για ο,τιδήποτε τους προκαλούσε οργή. Πάντα η διαφορά, τουλάχιστον για την περίοδο του 19ου αιώνα, λύνονταν με το μαχαίρι κυρίως όχι με απώτερο σκοπό το φόνο αλλά με στόχο το σημάδεμα του προσώπου του αντιπάλου, ως υπενθύμιση της προσβολής. Αρκούσε και το ελάχιστο παραστράτημα για τον οριστικό και αμετάκλητο στιγματισμό και ο δρόμος της πορνείας ήταν μια καθημερινή απειλή, που απαιτούσε διαρκή επαγρύπνηση και προσοχή, τόσο από την ίδια τη γυναίκα όσο και από το συγγενικό της περιβάλλον. 

Άλλωστε η μόνιμη απειλητική επωδός των γονιών και αδελφών για τις "ζωηρές" γυναίκες της υπαίθρου ήταν: "θα βρεθείς στη χώρα με τες πολλές". 

Η ύπαρξη των οίκων ανοχής το 19ο αιώνα επιβάλλονταν και ενθαρρύνονταν και από δημογραφικές παραμέτρους, δεδομένου ότι η αναλογία ανδρών -γυναικών- σύμφωνα με το δημογράφο της εποχής Ιωσήφ Παρτς ήταν 3/1 με το γυναικείο φύλο να αποδεκατίζεται σε μικρή ηλικία από ασθένειες προερχόμενες από την κακουχία της αγροτικής ζωής.