Οικογένεια ευγενών Γιαλινά: η ιστορία και ο τελευταίος απόγονος στην Αμερική

Εμφανίσεις:

Ημ / νία: 07.05.18

Η οικογένεια Γιαλινά κατάγεται από το Sessulo της Δαλματίας. Εγκαταστάθηκε αρχικά στη Βενετία και τον 13ο αιώνα μέλη της, ως αξιουματούχοι των Βενετών, υπηρέτησαν στην Κρήτη, στην οποία συγκαταλέγονταν μεταξύ των ευγενών φεουδαρχών.

Ένας κλάδος από την Κρήτη μετεγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα, όταν οι Βενετοί διαδέχτηκαν τους Ανδηγαυούς (1386). Το 1791 (13 Μαίου) γράφτηκαν στον κατάλογο των ευγενών του Νησιού. Ένας άλλος κλάδος είχε εγκτασταθεί στη Ζάκυνθο. Εκεί τα μέλη του έλαβαν τον τίτλο του Κόντε (1704). Γενάρχης των Γιαλινάδων της Κέρκυρας φέρεται ο Φραγκίσκος Γιαλινάς, ο οποίος συμμετέσχε στο Μεγάλο Συμβούλιο του νησιού το 1394. Ο κλάδος μετά από αυτόν απέκτησε πολλά παιδιά, αλλά πολλά από αυτά μέσα στην πορεία του χρόνου κατέληξαν άτεκνα. Ωστόσο ξεχώρισαν πολλοί Γιαλινάδες ως γιατροί, νομικοί, καλλιτέχνες και παρέμειναν ως τις μέρες μας καθολικοί. Ο Σπυρίδων Γιαλλινάς (γενν. 1762), διδάκτορας νομικής του Παν. Πάδοβας, το 1801 έγινε μέλος της Συγκλήτου, που διεύθυνε το πρώτο Ελληνικό μόρφωμα Κράτους, την Ιόνιο Πολιτεία.

Ο Ιννοκέντιος Γιαλινάς (1763-1837) υπήρξε λαμπρός γιατρός. Σπούδασε στην Πάδοβα. Εξάσκησε επιτυχώς το επάγγελμα στο νησί και πρωτοστάτησε επί Επτανήσου Πολιτείας (1803) για την ίδρυση του πρώτου Εθνικού Συλλόγου Ιατρικής στην Κέρκυρα και ασφαλώς στον Ελλαδικό χώρο.

Ο Άγγελος Γιαλινάς (γεν. 1794) έχει ιδιαίτερη σημασία στην πορεία της οικογένειας για ένα και μόνο λόγο, ότι δηλαδή αποδέχτηκε μία μεγάλη κληρονομιά από τον ευγενή Στάμο Χαλικιόπουλο, γόνο παλιάς και πάμπλουτης οικογένειας. Η αποδοχή σημειώθηκε στις 16/04/1821. Αφορούσε κυρίως τα κτήματα του Καβαλουρίου με το αρχοντικό. Η οικογένεια του Άγγελου Γιαλινά έφερε έκτοτε την υποχρέωση να αποκαλείται Χαλικιοπούλου Αγοραστού Γιαλινά και να φέρει τα όπλα της. Εξαιτίας της κληρονομιάς αυτής οι Γιαλιναίοι έγιναν αφάνταστα πλουσιότεροι.

Η περιουσία των Γιαλινά έχει γίνει τεράστια με πολύ λίγους κληρονόμους μετά το γάμο του νεότερου Ινοκέντιου Γιαλινά, που νυμφέυτηκε την Ελισάβετ Θεοδ. Κώστα Κόντη. Ένα από τα απέραντα κτήματα ήταν και αυτό που άρχιζε από το χωριό Γαρδελάδες και Φοντάνα κι έφθανε ως τα Βασιλικά του χωριού Άγιος Ιωάννης (Κεφαλόβρυσο). Το μήκος της λοφογραμμής ξεπερνά τα 6 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή. Τότε ο Αλέξανδρος Γιαλινάς (1853-1918) απέκτησε τρεις κόρες. Τη Λύδια, τη Σύλβια που έμειναν ανύπανδρες και τη Μαρία που το 1902 νυμφέυτηκε τον ιερέα Στέφανο Κ. Βούλγαροι, γόνο της γνωστής Κερκυραικής αριστοκρατικής οικογένειας, ικανότατο ζωγράφο. Ένα από τα προικώα ακίνητα ήταν και το ανατολικό τμήμα του παραπάνω κτήματος, που είχε έκταση μεγαλύτερη των 300 στρεμμάτων με ελαιοτριβείο και αγροικία.

Ο άλλος αδελφός, ο Ούγος, πήρε το Δυτικό τμήμα του κτήματος, που είχε το αρχοντικό, το οποίο σήμερα κατέχουν οι αδελφοί Σπάθα (από την προγιαγιά τους, Κορίννα Ινοκέντιου Γιαλινά 1873-1929) και την αγρέπαυλη που κατέχει από αγορά ο εφοπλιστής κ. Λύρας.

Ο τρίτος αδελφός, ο διακεκριμένος και ο διεθνούς φήμης Έλληνας ζωγράφος Γιαλινάς κληρονόμησε το αρχοντικό του Καβαλουρίου στη βόρεια Κέρκυρα που ανήκε στους Χαλικιόπουλο-Αγοραστό.

Λόγω ατεκνίας, ο γιος του Άγγελου, ο Στάμος Γιαλινάς χαλικιόπουλος Αγοραστός (1905-1990) προ του θανάτου του συνέστησε ίδρυμα πολιτισμού όπου θα στεγαστούν οι πίνακες του σπουδαίου πατέρα του μετά το θάνατο της συζύγου του Λιζέτας Αλαμάνου. Το αρχοντικό του Καβαλουρίου περιήλθε στον ιατρό Ανδρέα Σορδίνα.

Το αγροτόσπιτο των Βασιλικών, που είνα γνωστό ως αρχοντικό Γιαλινά-Βούλγαρι, είχε περιέλθει στον εγγονό του παπαΣτέφανου Βουλγάρεως Σέργιο Σπ. Βούλγαρι και τώρα στο δισέγγονό του Χαράλαμπο Σεργ. Βούλαρι.

Ο μόνος εναπομείνας Γιαλινάς είναι ο οικονομολόγος Μιλτιάδης Γιαλινάς, γεννημένος το 1943, παντρεμένος χωρίς παιδιά και ζει στην Αμερική. Μετά από αυτόν το όνομα θα σβήσει και το μόνο που θα διαδραματίζει ένα σοβαρό πολιτιστικό και εθνικό ρόλο θα είναι το Ίδρυμα Γιαλινά, που συστήθηκε χάρη στις σοφές και ανιδιοτελείς υποδείξεις του αείμνηστου πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη στο Στάμο Άγγ. Γιαλινά.

Πηγή: Κερκυραϊκές Αρχοντικές Αγροικίες, Κ.Δ. Καραμούτσος 2006