Γεώργιος Ράλλης: ένας μετριοπαθής, ευρωπαϊστής και δημοκράτης πολιτικός από την Κέρκυρα

Πρώτα χρόνια

Απόγονος πολιτικής οικογένειας με σημαντική παρουσία στην νεοελληνική πολιτική ιστορία υπήρξε  ο Γεώργιος Ράλλης. Προπάππους του ήταν ο Γεώργιος Α. Ράλλης (νομικός και πολιτικός), παππούς του ο Δημήτριος Ράλλης (πρωθυπουργός 6 φορές) και πατέρας ο Ιωάννης Ράλλης (πρωθυπουργός το 1943). Η μητέρα του, Ζαΐρα, ήταν  κόρη του Γεωργίου Θεοτόκη και αδελφή του Ιωάννη Θεοτόκη, πρώην πρωθυπουργοί της χώρας και αυτοί.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Δεκεμβρίου 1918 και έζησε τα παιδικά του χρόνια μεταξύ Αθήνας και Κέρκυρας. Στο νησί άκουγε συχνά ιστορίες για τις επισκέψεις του Διονύσιου Σολωμού στην έπαυλη των παππούδων του. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες. Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπίλαρχος, διακρίθηκε και παρασημοφορήθηκε. Όταν επέστρεψε, ασχολήθηκε με τη δικηγορία.  

Πολιτική σταδιοδρομία

Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1950, όταν εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών με το Λαϊκό Κόμμα. Το 1954 ορκίζεται υπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως με πρωθυπουργό τον Αλέξανδρο Παπάγο. Στη συνέχεια θα γνωριστεί με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και θα  αναλάβει σημαντικά  υπουργεία επί των ημερών του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην πρωθυπουργία ενώ έπαιξε βασικό ρόλο στην ίδρυση της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης (ΕΡΕ).

Την ημέρα της 21ης Απριλίου 1967 ως Υπουργός Δημόσιας Τάξης προσπάθησε να κινητοποιήσει το Γ΄ Σώμα Στρατού για να αποφευχθεί το πραξικόπημα αλλά οι εντολές του δεν μεταβιβάστηκαν ποτέ. Κατά τη διάρκεια του δικτατορικού καθεστώτος, συνελήφθη τρεις φορές, φυλακίστηκε και εξορίστηκε στην Κάσο. Με την επιστροφή του, συμμετείχε στην αντίσταση κατά της χούντας και τον Ιούλιο του 1973 έλαβε ενεργό μέρος στον αγώνα κατά του δημοψηφίσματος του Παπαδόπουλου.

Με την πτώση της χούντας, ανέλαβε το υπουργείο Προεδρίας στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας και τον Ιούλιο του 1976 ως υπουργός Παιδείας εισηγείται εκπαιδευτική μεταρρύθμιση όπου σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και στη Διοίκηση καθιερώνεται η νεοελληνική και κατάργηση της καθαρεύουσας.

Ως Υπουργός Εξωτερικών συνέχισε τις διαπραγματεύσεις με την ΕΟΚ, οι οποίες κατέληξαν το Μάιο του 1979 στην υπογραφή της συμφωνίας εισδοχής της Ελλάδας ως δέκατο μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Ακόμη, ήταν ο πρώτος Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών που επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση τον Οκτώβριο του 1978.

Στις 8 Μαΐου 1980 εκλέγεται αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και δύο μήνες μετά ορκίζεται πρωθυπουργός. Θα παραιτηθεί με την ήττα του κόμματος στις εθνικές εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 1981. Θα ανεξαρτητοποιηθεί από τη Νέα Δημοκρατία το Μάιο  του 1987 και θα επιστρέψει στην πολιτική  σκηνή ως βουλευτής Κέρκυρας στις εκλογές του 1989 και 1990. Η πολιτική του πορεία  σταματά το Μάρτιο του 1993 όταν παραιτείται διαφωνώντας με το χειρισμό του Μακεδονικού ζητήματος.

Άφησε την τελευταία του πνοή στην Αθήνα στις 16 Μαρτίου 2006 από ξαφνική καρδιακή προσβολή και η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη και με τιμές εν ενεργεία πρωθυπουργού.

Η προσωπικότητα και το συγγραφικό έργο του

Η περίοδος της πρωθυπουργίας του χαρακτηρίστηκε από μετριοπάθεια και ένα ευρωπαϊκό  πλουραλιστικό δημοκρατικό ύφος. Παρά τις επικρίσεις που αντιμετώπισε και μέσα από την παράταξή του  έδειξε ανώτερο ήθος ακόμα και κατά την έντονη προεκλογική περίοδο του 1981.Ένα περιστατικό που αποδεικνύει τη μετριοπάθεια του είναι το εξής: σε προεκλογική ομιλία του στο Ηράκλειο, είπε το περίφημο « δε θέλω ου» παροτρύνοντας έτσι τους οπαδούς του κόμματος του να μην αποδοκιμάζουν τον αντίπαλό του, Ανδρέα Παπανδρέου. Στη πολιτική του καριέρα υπήρξε ευρωπαϊστής και δημοκράτης. Αυτό του το αναγνώρισαν ακόμα και οι πολιτικοί του αντίπαλοι όπως ένας από τους ηγέτες της Αριστεράς, ο Λεωνίδας Κύρκος.

Άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο ιστορικής σημασίας. Δεκατέσσερα  συγγράμματα αποτελούν την εργογραφία του. Μέσα σ’ αυτά συμπεριλαμβάνονται έργα όπως Η αλήθεια για τους Έλληνες πολιτικούς , Γεώργιος Θεοτόκης  και Το ημερολόγιο μου, τον καιρό της δικτατορίας.

Συντάκτης: Νίκος Στούπης