"Αν πεινάσουν θα φάνε"

Είναι μια φράση που ακούγεται συχνά και πράγματι αληθεύει για το 94-96% του παιδιατρικού πληθυσμού.
Το υπόλοιπο όμως 4-6% των παιδιών που αντιμετωπίζουν προβλήματα στη σίτιση δε θα φάνε, αφήνοντας τον εαυτό τους να πεινάσει. Για την πλειοψηφία των παιδιών αυτών η πρόσληψη του φαγητού ή δε λειτουργεί ή πονάει. Εκείνο που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι τα παιδιά οργανώνονται απλά. Με άλλα λόγια, αν κάτι πονάει, δεν το κάνω. Ιδίως σε περιπτώσεις όπου παρουσιάζονται αναπτυξιακές καθυστερήσεις ή/και άλλα ιατρικά προβλήματα, παρατηρείται καταστολή της όρεξης για φαγητό κατά την πάροδο του χρόνου, με αποτέλεσμα να διαταράσσονται τα φυσιολογικά σημάδια της πείνας και να μην είναι αναγνωρίσιμα από το παιδί. 

Ως διαταραχή σίτισης, στη νηπιακή ή πρώιμη παιδική ηλικία, περιγράφεται η άρνηση του παιδιού να φάει ορισμένες ομάδες τροφίμων, υφών, στερεών ή υγρών ή ο έντονος περιορισμός του τι και πόσο θα φάει, έχοντας ως αποτέλεσμα την μη επαρκή πρόσληψη βάρους και σοβαρό αντίκτυπο στην υγεία του παιδιού. Μια τέτοια κατάσταση επιδρά καταλυτικά στη σωματική ανάπτυξη, την επικοινωνία, την κοινωνικοποίηση, το μοίρασμα αξιών, την εκπαίδευση, τη χαλάρωση και την ποιότητα της ζωής του.

Συχνά, παιδιά που αντιμετωπίζουν δυσκολίες κατά τη σίτιση αναπτύσσουν συμπεριφορές υπεκφυγής, έντονου άγχους, φόβου και θυμού στην προσπάθειά τους να εκφράσουν ότι το φαγητό τους είναι δυσάρεστο ή δύσκολο. Τέτοιες συμπεριφορές μπορεί να προκαλέσουν αρνητικές συναισθηματικές εμπειρίες γύρω από το φαγητό, επηρεάζοντας έτσι τη σχέση γονέα-παιδιού, καθώς και τη σχέση του παιδιού με το φαγητό. 

 

Αιτίες Παιδιατρικών Διαταραχών Σίτισης και ευημερία παιδιού

Η αιτιολογία μπορεί να ποικίλλει. Δουλεύοντας με παιδιά που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη σίτιση, καλούμαστε να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητα του συστήματος αυτού.

Η μη επαρκής πρόσληψη τροφής, η δυσκολία στις μεταβάσεις των υφών και η μη αποδοχή μερικών εξ αυτών, αποτελεί την κορυφή ενός παγόβουνου. Η σίτιση είναι  μια εξαιρετικά πολύπλοκη διεργασία η οποία απαιτεί από όλα τα οργανικά συστήματα να δουλεύουν άρτια και συγχρονισμένα. Η κίνηση των απαιτούμενων μυών, η ενεργοποίηση των κρανιακών νεύρων και ο ταυτόχρονος συντονισμός και των 7 αισθητηριακών συστημάτων (οπτικό, απτικό, οσφρητικό, γευστικό, ακουστικό, αιθουσαίο, ιδιοδεκτικό), συναποτελούν το πάζλ μιας ασφαλούς κατάποσης. Όταν ένα ή περισσότερα κομμάτια εκλείπουν ή δε λειτουργούν σωστά και συνεργατικά, διαταράσσεται όλη η διαδικασία της σίτισης. 

Ακόμα περισσότερο, οι δυσκολίες στη σίτιση σχετίζονται με τέσσερις βασικούς παράγοντες που επηρεάζουν σημαντικά τη δια βίου ευημερία ενός παιδιού. Οι παράγοντες αυτοί είναι: ιατρικοί, διατροφικοί, αναπτυξιακοί και ψυχοκοινωνικοί.
 

Η θεραπεία σίτισης μπορεί να ωφελήσει τα παιδιά που ενδεικτικά παρουσιάζουν:

⦁ Δυσκολία στο θηλασμό ή στη σίτιση με μπιμπερό,

⦁ δεν είναι δεκτικά σε νέες τροφές,

⦁ αντιδράσεις φόβου και άγχους κατά τη σίτιση,

⦁ εξαιρετικά επιλεκτικό διαιτολόγιο (που συνήθως αποκλείει κάποια διατροφική ομάδα και /ή κάποια υφή),

⦁ πνιγμό ή βήχα κατά τη διάρκεια του γεύματος,

⦁ σιτίζονται από G-Tube,

⦁ δυσκολία στη μετάβαση από πολτοποιημένη ή αλεσμένη τροφή σε στερεά,

⦁ γεύματα που διαρκούν πολύ, με γκρίνια ή με συχνές διακοπές,

⦁ αποτυχία εισαγωγής στερεών τροφών,

⦁ σίτιση κατά τη διάρκεια της νύχτας,

⦁ πολύ περιορισμένο διαιτολόγιο,

⦁ σίτιση όχι αυτόνομη/ όχι ανάλογη της ηλικίας του παιδιού,

⦁ επιλεκτικότητα/ άρνηση/ νεοφοβία/ άγχος  >1μήνα,

⦁ εκτεταμένη χρήση μέσων, όπως το κινητό.

 

 

 

Νάσια Μ. Μπότση

 

Δ/νση: Σπύρου Ξύνδα 5
Τηλ: 26613 04516, 694 7902 070
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Σημείο στο χάρτη
Facebook: Νάσια Μ. Μπότση, Λογοθεραπεία

 

 

Επιμέλεια: Ραφαέλλα Άννα Μπούχλα