Η Σκηνοθέτιδα Αναστασία Κουµίδου μιλάει για τη Ναπολεοντία στο Μον Ρεπό

Εμφανίσεις:

Ημ / νία: 05.09.19

Η Σκηνοθέτιδα Αναστασία Κουµίδου της παράστασης Ναπολεοντία που θα παρουσιαστεί στο θέατρο Ρένα Βλαχοπούλου το Σάββατο 07 Σεπτεμβρίου 2019.

Είναι σπάνιες οι φορές στο θέατρο, που ένας σύγχρονος συγγραφέας κατορθώνει µε την έµπνευση και την δοκιµασµένη πένα του να συνθέσει µια κωµωδία εποχής, τόσο ζωντανή και πάλλουσα όπως η Ναπολεοντία. Το έργο Ναπολεοντία του Ανδρέα Στάικου το αγάπησα, καταρχήν πριν γνωρίσω τον ίδιο τον συγγραφέα. Γέλασα µε το χιούµορ του, τον κόσµο που έφτιαξε, τις µουσικές που ακουγόταν από µακριά και έφταναν στα αυτιά µου, τα κοστούµια που ανέµιζαν κάθε φορά που διάβαζα το έργο, την µουσική των λέξεων που νοµίζεις ότι χορεύουν βαλς. Λειτούργησε µάλιστα ιαµατικά πολλές φορές όταν την διάβαζα για να ησυχάσει ο νους µου σε δύσκολες µέρες. Στο µέσον του 19ου αιώνα στην Ελλάδα συντελέστηκε ένα ανυπέρβλητο γεγονός. Κατόρθωσαν οι άνθρωποι της χώρας, να απαλλαγούν από 400 ολόκληρα χρόνια σκλαβιάς, να πορευθούν µε τις διαφορές και τις συµφωνίες τους και να στήσουν το νέο ελληνικό κράτος, όπως το ξέρουµε σήµερα. Συνέβη όµως ταυτόχρονα εκείνη την εποχή και µιά εισβολή άλλου είδους. Μετά τη δολοφονία του πρώτου κυβερνήτη της χώρας Ιωάννη Καποδίστρια, η ευρωπαϊκή επιρροή διείσδυσε µε την βασιλεία του Όθωνα και της Αµαλίας. Ηρθαν καινούργιες µόδες στο ντύσιµο, στην συµπεριφορά, στην τέχνη, στην γλώσσα, στην αρχιτεκτονική.

Πώς να συνοµιλήσει ένας αγρότης που πολέµησε πάνω στα βουνά, µε την ντοπιολαλιά του χωριού του µε έναν έλληνα που ήρθε στην Ελλάδα από την Ευρώπη και ζητά καφέ στην καθαρεύουσα; Τι έχουν να πουν οι δυό τους; Και πώς να επικοινωνήσουν; Ποιός από τους δύο κόσµους θα αλλάξει τον άλλον; Με την κλεφτή µατιά στον γάλλο κωµικό συγγραφέα Marivaux ο Ανδρέας Στάικος έφτιαξε ένα έργο ζωντανό, ένα δυνατό σύµπαν µε την ελαφράδα αλλά και τη σπιρτάδα µιάς γουλιάς σαµπάνιας.

Η σκηνοθετική µου µατιά έδωσε µια παραπάνω ώθηση στην πολιτική διάσταση του έργου, στο κοινωνικό του σχολιασµό, χωρίς να υποβαθµιστεί διόλου η υψιπετής κωµωδία. Σε ένα λιτό σκηνικό, µε λίγες µόνο καρέκλες και ένα σηµαντικό έργο τέχνης του Delacroix για πλάτη και φορώντας εξαιρετικής έµπνευσης κοστούµια εποχής, ο θίασος χορεύει µε τις λέξεις, τις µουσικές, τις κωµικές ανατροπές. Η Ελλάδα του Διαφωτισµού είναι µια τεράστια, σχετικά άγνωστη πύλη στην ελληνική τέχνη. Μέσα από την Ναπολεοντία δοκιµάσαµε και την φέραµε στο φως, µε όραµα, συναίσθηµα και λογισµό.