Ο Ζαχαρίας Ρόχας μιλάει για την παράσταση «Θυμάμαι τη Μαρία» και το ρόλο του

Εμφανίσεις:

Ο δημοφιλής ηθοποιός Ζαχαρίας Ρόχας μιλάει για το ρόλο του στη θαυμάσια παράσταση «Θυμάμαι τη Μαρία» του Μένη Κουμανταρέα από το ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας, την οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε καθημερινά εκτός Τρίτης στο χώρο της Ιονίου Βουλής μέχρι 16 Δεκεμβρίου. 

Πως αντιμετωπίσατε ένα ρόλο σαν αυτό του Αλφρέδου, ο οποίος είναι ουσιαστικά λογοτεχνικό αφήγημα;

Είναι η τρίτη φορά σε μια διαρκή καλλιτεχνική παρουσία σαράντα δύο χρόνων, που αντιμετωπίζω ως ρόλο, ένα στην ουσία αφήγημα, μιλάω κατ’ αρχήν για τον «Μοσκώφ –Σελήμ» του Βιζυηνού, για το «Πιτσιμπούρκο» της Σώτη Τριανταφύλλου, και τώρα το «Θυμάμαι τη Μαρία» του Μένη Κουμανταρέα.

Η κύρια δυσκολία είναι να εντάξεις τον αφηγηματικό ρυθμό στον υποκριτικό και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο αφού πολύ συχνά ο ένας ρυθμός αντιμάχεται τον άλλο. Πολύ συχνά είσαι υποχρεωμένος να πεις με λόγο αυτό που η υποκριτική περιγράφει. Βέβαια τα πράγματα γίνονται ευκολότερα όταν ανακαλύψεις τρόπους να το κάνεις και αυτό όπως καταλαβαίνετε μια ενδιαφέρουσα πρόσκληση

Τι σχέση έχει ο κεντρικός ήρωας με το νησί της Κέρκυρας;

Ο Αλφρέδο ο ήρωας του Μένη Κουμανταρέα στο «Θυμάμαι τη Μαρία» είναι Κερκυραίος. Ο ίδιος δηλώνει επί σκηνής ότι η μουσική είναι η έμφυτη κλήση του. Νομίζω πως του Αλφρέδο τραγουδάει η ψυχή του την ελεγεία της απουσίας μιας καλλιτεχνικής μορφής τέτοιου διαμετρήματος όπως η Κάλλας που σημαδεύει τη ζωή του. Ο ίδιος συντηρεί αυτή τη μνήμη και καταφέρνει να εντάξει την ολιγόλεπτη παρουσία της Μαρίας στη ζωή του, ως κανονικό μέλος της οικογένειάς του.

Πως είναι να μιλάει κανείς για μια πρσωπικότητα σαν τη Μαρία Κάλλας.

Στην παράσταση μας εκτός από την κατάθεση του Αλφρέδο περιέχονται κομμάτια της κατάθεσης της Μπρούνα, της πιστής ενδύτριας της Κάλλας  (που την υποδύεται η  έξοχη Ναταλία Καποδίστρια) και η παρουσία των φοιτητών του Ιόνιου Πανεπιστημίου που προωθούν ιστορικά την αφήγηση. Ο Νίκος Σαριδάκης εγκατέστησε μια εικαστική σύνθεση που με τη βοήθεια της τεχνογνωσίας του Δημήτρη Δεληνικόλα η απουσία της Κάλλας γίνεται ποιητική παρουσία. Ως τρίτον υποκριτή θεωρείσθε τα «ηχοτοπία» του Αποστόλη Λουφόπουλου που ερμηνεύουν με τον τρόπο τους την διάθεση της Κάλλας και ενισχύουν τις εντυπώσεις της υποκριτικής. Όπως καταλαβαίνετε δεν έχουμε μόνον ηθοποιούς επί σκηνής αλλά ένα πλήρες σύμπαν με ήχο, εικόνα και ψυχή. Οι φωτισμοί του Κώστα Βλάχου δίνουν στο χώρο μια εξωπραγματική διάσταση. Προσωπικά το αποτέλεσμα με συναρπάζει και με κάνει υπερήφανο. Κάθε βράδυ ανυπομονώ να ξανακάνω αυτό το ταξίδι.

Πως βρήκατε τη συνεργασία σας με το ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας ;

Στα 42 χρόνια έχω εργαστεί μόνο σε τέσσερα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. και πάντα γνώμονας της επιλογής μου ήταν ο ρόλος. Πρώτη φορά που στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κέρκυρας κύριος λόγος της επιλογής μου ήταν όχι ο ρόλος αλλά η παρουσία της Βαρβάρας Δούκα στο τιμόνι του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Εκτιμώ αφάνταστα την ακεραιότητα της τόσο ως άνθρωπος όσο και ως καλλιτέχνης. Ήθελα να συμμετέχω στο όνειρο ενός νέου ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. και έτσι χωρίς δεύτερη σκέψη είπα «ναι αυτό το ταξίδι με ενδιαφέρει». Είχα την ευκαιρία να δω πριν από την πρεμιέρα μας τον «ΣΟΛΩΜΟ» στην παιδική σκηνή με το Νίκο Νικολαΐδη και την Κρίστη Παπαδοπούλου σε σκηνοθεσία του Γιάννη Σοφολόγη και κατάλαβα αμέσως πως με περιμένουν μόνον ευχάριστες στιγμές.

Όταν μάλιστα αντίκρυσα την Ιόνιο Βουλή στην αίθουσα της οποίας θα γινόταν η παράσταση η πρόκληση ήταν ακόμη μεγαλύτερη. Ένα ιστορικό κτίριο με θαυμάσια αρχιτεκτονική που θα μπορούσε άνετα να αποτελεί έναν μόνιμο χώρο των παραστάσεων του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. γιατί τι πιο ωραίο να ζωντανεύουν ιστορικά κτίρια από ψυχές και λόγια και όνειρα νεοτέρων. Και θέλω να κάνω εδώ μια μικρή μνεία σε όλα αυτά τα νέα παιδιά που επανδρώνουν το γραφείο της καλλιτεχνικής διευθύντριας που σε υποδέχονται πάντα με χαμόγελο., όπως και όλους τους ανθρώπους που μας υποστήριξαν τεχνικά, με πραγματική αυτοθυσία. Εύχομαι μετά το καλό ξεκίνημα που είχαμε να έχουν όλοι και μια υπέροχη συνέχεια.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να δείτε Εδώ