O Πέτρος Γάλλιας μας μιλάει για την επιτυχία της όπερας «Υποψήφιος Βουλευτής»

Ημ / νία: 14.11.17

O Πέτρος Γάλλιας επέστρεψε στην Κέρκυρα , ύστερα από πρόσκληση του προέδρου της Παλαιάς Φιλαρμονικής Σπύρο Παδοβά και τον μαέστρο της Συμφωνικής της ορχήστρας Άλκη Μπαλτά, να αναλάβει την σκηνοθεσία της όπερας "Υποψήφιος Βουλευτής" και την αναβίωσή της στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου, ένα εγχείρημα που από όνειρο έγινε πραγματικότητα με ιδιαίτερα μεγάλη επιτυχία. Ο Πέτρος Γάλλιας μίλησε στο Corfuland.gr και στο Νίκο Στούπη.

Ν.Σ.: Πως έγινε η πρόταση να σκηνοθετήσετε τον “Υποψήφιο”;

Π.Γ.: Τον περασμένο Μάιο μου έγινε η πρόταση από τη Διοικητική Επιτροπή της Παλαιάς, τον πρόεδρό της Σπύρο Παδοβά και τον μαέστρο της Συμφωνικής της ορχήστρας Άλκη Μπαλτά. Τότε, ήρθα στο νησί, βρεθήκαμε όλοι μαζί και συζητήσαμε για το πώς θα πραγματοποιούσαμε αυτό το όνειρο. Μαζί μας και ο μουσικολόγος, ο Κώστας Καρδάμης, ο οποίος είχε κάνει τη θαυμάσια μελέτη του έργου. Η πρόταση ήταν πολύ τιμητική και το όνειρο υπέροχο. Δέχτηκα αμέσως με ενθουσιασμό –έναν ενθουσιασμό που μας διακατείχε όλους καθόλη τη διάρκεια της προετοιμασίας της όπερας. Με τον ίδιο ενθουσιασμό που αγκάλιασε και ο κόσμος του νησιού μας την παράσταση.

Ν.Σ.: Πόσο σημαντικό ήταν για σας να σκηνοθετήσετε ένα έργο ιστορικής αξίας;

Π.Γ.: Η ιστορική αξία του έργου είναι μία μόνο παράμετρος. Υπάρχει και η μουσική αξία και η γοητεία του –τόσο σημαντικές και οι δυο. Και βέβαια σημαντική και μεγάλη η ευθύνη αλλά μεγάλη και η χαρά μου που ήμουν μέρος αυτού του οράματος –ενός οράματος που ζωντάνεψε με τις πιο όμορφες και αρμονικές συνθήκες και με εξαιρετικούς συνεργάτες.

Ν.Σ.: Πείτε μας λίγα λόγια για τη συνεργασία σας με τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης.

Π.Γ.: Γνώριμοι όλοι και αγαπημένοι. Η συνύπαρξή μας ήταν μαγική. Με τον μαέστρο μας, τον Άλκη Μπαλτά, είχαμε συναντηθεί και σε άλλες παραστάσεις. Η συνδημιουργία μαζί του είναι πάντα πολύ ουσιαστική, όπως και με τους αγαπημένους μου συνεργάτες από τη “χρυσή εποχή” του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. τον Άκη Χειρδάρη και την Πένυ Μαμάλου. Με την Ρόζα Πουλημένου, τον Παντελή Κοντό και τον Αντώνη Κορωναίο με συνδέουν όμορφες μνήμες άλλων παραστάσεων όπως και με τους λατρεμένους κυρίους της σημαντικής Χορωδίας Κέρκυρας και τη Χριστίνα Καλλιαρίδου, τη μαέστρο τους, τη Βίκυ Στυλιανού και τη Μαριλένα Ελούλ τις πιανίστριες, τον Χρήστο Μπογδάνο, τον Κώστα Στραβοράβδη, τον Βασίλη Βρυώνη και τον Κώστα Βλάχο που είχαν την ευθύνη της τεχνικής υποστήριξης των παραστάσεων, τον Δημήτρη Βλάχο που είχε την επιμέλεια των εντύπων και βέβαια τον Φώτη Σκούρτη, την ψυχή του Δημοτικού Θεάτρου.

Με τους άλλους τρεις σολίστες μας, τον Σωτήρη Τριάντη, τον Πέτρο Καρύδη και τον Άρη Προσπαθόπουλο, τη βοηθό μαέστρου Φωτεινή Αγγέλη, όπως και με τα ταλαντούχα παιδιά του φωνητικού συνόλου του Πανεπιστήμιου και τη Μιράντα Καλδή, τη μαέστρο τους, ήταν σαν να γνωριζόμασταν από παλιά.

Δουλέψαμε με τρομερό κέφι. Υπέροχα. Τους αγαπώ όλους, παλιούς και νέους συνεργάτες. Βαθιά. Ουσιαστικά. 

Ν.Σ.: Δυο μέρες το Δημοτικό Θέατρο ήταν κατάμεστο για να παρακολουθήσουν την παράσταση. Περιμένατε αυτή τη μεγάλη ανταπόκριση του κοινού;

Π.Γ.: Τρεις μέρες, αν βάλουμε και τη γενική δοκιμή. Ναι. Από την πρώτη στιγμή ένιωσα ότι αυτό που θα κάναμε θα το αγκάλιαζε ο κόσμος. Είναι ένα ένστικτο αλάθητο που πάντα μου φωτίζει τον δρόμο. Αγαπάω την τέχνη που απευθύνεται στον κόσμο. Πάντα με απωθούσε η “αυτιστική” τέχνη. Η τέχνη που γίνεται από τους δημιουργούς για τον εαυτό τους και τους “φίλους” τους. Όλα τα μεγάλα έργα είναι βαθιά λαϊκά. Δημοφιλή. Το Αρχαίο Δράμα, ο Παρθενώνας, ο Ερμής του Πραξιτέλη, η Καπέλα Σιξτίνα, τα έργα του Σαίξπηρ, του Βέρντι, του Μπετόβεν... Η τέχνη απευθύνεται. Θέτει ερωτήματα. Με την τέχνη μυείς τον κόσμο στα υψηλά, τα σημαντικά, τα μεταφυσικά. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να πείσεις τον κόσμο να έρθει. Να σε εμπιστευτεί. Να ακολουθήσει. Να συμμετάσχει. Να κοινωνήσει. Και πιστεύω βαθιά ότι και ο κόσμος έχει ένστικτο. Νιώθει πότε αυτό που του προσφέρεται είναι έντιμο, ειλικρινές και για αυτό σημαντικό. Και το προσεγγίζει. Το κοινωνεί. Το αποδέχεται.

Ε.Φ.: Συναντήσατε δυσκολίες κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας σας;

Π.Γ.: Δεν θα έλεγα ότι συναντήσαμε δυσκολίες. Ήταν τόσος ο ενθουσιασμός όλων μας.  Και ό,τι προέκυπτε λυνόταν άμεσα. Άλλωστε, είχαμε δυο “αγγέλους” που μας φρόντιζαν, τον πρόεδρο της ΦΕΚ, τον Σπύρο Παδοβά, και τη μουσικό Μαρία Σουρβίνου. Μαζί και ο μουσικός Σπύρος Κακαρούγκας στην οργάνωση. Εμείς είχαμε μόνη έγνοια μας το έργο.

Ν.Σ.: Μετά τη μεγάλη επιτυχία  υπάρχει το ενδεχόμενο να ανέβουν κι άλλες παραστάσεις στην Κέρκυρα;

Π.Γ.: Πρώτα θα πρέπει να ξανανέβει “Ο Υποψήφιος” γιατί πάρα πολλοί δεν μπόρεσαν να τον δουν. Ήταν μόνο δυο μέρες. Τέλειωσαν τα εισιτήρια πολύ γρήγορα. Δυο μέρες είναι πολύ λίγες για μια τέτοια παραγωγή στο νησί μας που αγαπάει την όπερα. Και βέβαια υπάρχουν σκέψεις και για άλλες όπερες. Η προσφορά της “Παλαιάς” είναι σπουδαία. Έδωσε στίγμα. Τόλμησε. Έπραξε. Πέτυχε. Και έχει ένα τεράστιο αρχείο, ανεκτίμητο, με έργα –και όπερες– Κερκυραίων συνθετών, τα περισσότερα άπαιχτα από την εποχή ακόμα που γράφτηκαν. Υπάρχουν και έργα στα σεντούκια άλλων φορέων. Μου είπαν για θησαυρούς στα αρχεία της “Μάντζαρος”. Μακάρι “Ο Υποψήφιος” να σηματοδοτήσει την αρχή της ανακάλυψης, την αρχή της αναβίωσης, της αναγέννησης αυτών των έργων και να ακολουθήσουν και άλλα ανεβάσματα.

Ν.Σ.: Είναι στα σχέδια σας να ανέβει ο “Υποψήφιος” εκτός Κέρκυρας;

Π.Γ.: Γίνονται συζητήσεις να παρουσιάσουμε τον “Υποψήφιο” στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ελπίζω να γίνει. Το μόνο εμπόδιο είναι το κόστος, το οικονομικό. Βλέπετε στην παράσταση συμμετέχουν πάνω από εκατόν είκοσι τραγουδιστές, χορωδοί και μουσικοί. Θα πρέπει να βοηθήσουμε όλοι, θεσμοί και κόσμος, ώστε να πραγματοποιηθούν αυτές οι παραστάσεις. Είναι χρέος μας η διάδοση των έργων αυτών που γεννήθηκαν στο νησί μας. Είναι ο πλούτος μας. Και δεν είναι ζήτημα τοπικό. Είναι εθνικό.  Μην ξεχνάμε ότι “Ο Υποψήφιος” είναι η πρώτη όπερα που γράφτηκε στην ελληνική γλώσσα. Εκατόν Πενήντα χρόνια πριν, το 1867!!!!

Ν.Σ.: Ποια είναι τα συναισθήματά σας για την επιστροφή σας στην Κέρκυρα;

Π.Γ.: Η Κέρκυρα είναι η ρίζα, η μάνα, η πηγή. Όταν έφηβος έφυγα από το νησί για να ταξιδέψω, να σπουδάσω και να δουλέψω, κουβαλούσα πάντα και παντού με ιερότητα και δέος τις μνήμες μου. Η Κέρκυρα ήταν η “μυθική” πατρίδα μου. Η πατρίδα την οποία ποθούσα, σαν άλλος Οδυσσέας. Οι πρώτες αναγνώσεις, η μουσική, ο χορός, μου δόθηκαν απλόχερα σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο. Όταν αργότερα ήρθα και έμεινα και δούλεψα για τριάμισι χρόνια στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. βίωσα την πραγματική Κέρκυρα, με την καθημερινότητα, τα προβλήματα, τους ανθρώπους της και τα όνειρα που ζωντανεύαμε μαζί μέρα με τη μέρα. Τότε πιστεύω ότι αγάπησα πραγματικά τον τόπο. Τους ανθρώπους του. Όταν μετά έφυγα αυτό που μου έλειψε ήταν η επαφή με τον κόσμο, οι αγκαλιές, το μοίρασμα. Τώρα που με αφορμή τον “Υποψήφιο” ξανάρθα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Η ζεστασιά των ανθρώπων –των φίλων τώρα πια– είναι κάτι που δεν μπορώ να το πω με λόγια. Μόνο τρεις λέξεις ίσως μπορούν να φωτίσουν αυτό που νιώθω. Συγκίνηση. Αγάπη. Ευγνωμοσύνη.

Ν.Σ.: Ποιο μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους επισκέπτες μας στο corfuland.gr που θα διαβάσουν τη συνέντευξή σας

Π.Γ.: Να βάζουμε στόχους, να πιστεύουμε στα όνειρα, να διεκδικούμε και ενωμένοι –άνθρωποι και πολιτιστικοί φορείς– να δουλεύουμε. Τότε τα όνειρα πραγματοποιούνται. Μας δικαιώνουν και ομορφαίνουν τον τόπο και τις ψυχές μας. Σας αγαπώ όλους αυτού του ευλογημένου τόπου. Του τόπου μου. 

Επιμέλεια άρθρου: Φαϊτά Ελίνα