Λορέντζος Μαβίλης: ένας ξεχωριστός ποιητής-πολεμιστής και η σπουδαία προσφορά του

Εμφανίσεις:

Ημ / νία: 30.05.18

Ο Λορέντζος Μαβίλης γεννήθηκε στην Ιθάκη στις 6 Σεπτεμβρίου 1860. Πατέρας του ήταν ο Παύλος Μαβίλης, δικαστικός με ισπανική καταγωγή ενώ η Κερκυραία μητέρα του, Ιωάννα Σούφη, ήταν ανιψιά του Ιωάννη Καποδίστρια.  Θα μαθητεύσει πρώτα στο εκπαιδευτήριο του Καποδίστρια  και αργότερα στο κερκυραϊκό γυμνάσιο ενώ σε ηλικία 15 ετών γίνεται μέλος της Αναγνωστικής Εταιρείας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών  θα γνωρίσει τον Χαρίλαο Τρικούπη μέσω του δασκάλου και φίλου του, Ιάκωβου Πολυλά. Επόμενος σταθμός του είναι η Γερμανία όπου θα σπουδάσει αρχαίους κλασικούς, ιταλικά, γαλλικά, ισπανικά και Σανσκριτικά και θα λάβει το διδακτορικό του δίπλωμα στη φιλοσοφία.

Πολιτική και στρατιωτική δράση

Μετά την πολύχρονη παραμονή του στη Γερμανία επιστρέφει στην Κέρκυρα όπου θα γνωριστεί με τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη και θα ενταχθεί στην κερκυραϊκή λογοτεχνική σχολή. Ωστόσο, ο Μαβίλης δεν ήταν μόνο άνθρωπος του πνεύματος αλλά και της δράσης. Η συμμετοχή του ήταν ενεργή στους αγώνες των Ελλήνων για την απελευθέρωση των εδαφών, που παρέμεναν υπό οθωμανική κατοχή. Το 1896 θα φύγει για την Κρήτη μαζί με τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη για την ενίσχυση του επαναστατικού κινήματος. Στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 οργανώνει με δικά του έξοδα ένα τμήμα εθελοντών από 70 Κερκυραίους. Στο μέτωπο της Ηπείρου τραυματίζεται και μεταφέρεται στο χειρουργείο.

Μετά από παρότρυνση του Πολυλά θα αναμειχθεί στην πολιτική σε ηλικία 50 ετών. Έτσι, το 1910 εκλέγεται βουλευτής του κόμματος των φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου. Δεν θα εκλεγεί στις επόμενες εκλογές λόγω της μη εμπλοκής του στη ρουσφετολογική πρακτική της εποχής.

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων θα πολεμήσει κατά των Τούρκων στο πλευρό του Ιταλού φιλέλληνα Γαριβάλδη Ριτσιόττι. Θα λάβει το αξίωμα  του λοχαγού και θα αγωνιστεί με τους στρατιώτες του όπου θα καταλάβουν το Δρίσκο από τους Τούρκους μετά από πεντάωρη μάχη. Την επόμενη μέρα, 29 Νοεμβρίου 1912, μετά από σφοδρή αντεπίθεση των Τούρκων τραυματίζεται στο πρόσωπο και αφήνει  την τελευταία του πνοή σε ηλικία 52 ετών στο πεδίο της μάχης.

Λογοτεχνική προσφορά

Παρόλο που υπήρξε ολιγογράφος χαρακτηρίστηκε ως ο σπουδαιότερος σονετογράφος της Ελλάδας και μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μορφές των γραμμάτων μας. Στις ιστορίες νεοελληνικής λογοτεχνίας θεωρείται ως ο τελευταίος εκπρόσωπος του κερκυραϊκού κύκλου της Επτανησιακής σχολής. Τα σονέτα του διακρίνονται για την καλαισθησία, τη μεστή γλώσσα, τον καλοδουλεμένο στίχο και την « πλούσια» ομοιοκαταληξία.  Το έργο του βαθύτατα λυρικό είναι  επηρεασμένο από τον παρνασσισμό, τον ρομαντισμό και τον συμβολισμό αλλά και από τη σολωμική παράδοση.

Πηγές του είναι η ομορφιά, ο έρωτας, η φύση, η γυναίκα, η Κέρκυρα, η Ελλάδα, η πίκρα της ζωής και ο θάνατος « ο ωραίος». Τα πιο αγαπητά σονέτα του είναι : «Λήθη», «Καλλιπάτειρα», «Μούχρωμα» , « Ελιά».

Σημαντικό ήταν και  το έμμετρο μεταφραστικό έργο του. Μετέφρασε στα ελληνικά  Σίλερ, Σέλεϊ, Βιργίλιο, Μπράουνινγκ, Φώσκολο, Μπάιρον και αποσπάσματα από το ινδικό έπος της Μαχαμπχαράτα.

Αγωνίστηκε για την δημοτική γλώσσα και από τον ιστορικό  λόγο του στη Βουλή για το γλωσσικό ζήτημα θα μείνει παροιμιώδης η φράση του  «Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει, υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι».

Συντάκτης: Νίκος Στούπης