Ο ιερέας Σπυρίδων Πέρρος και ο πρωτοπρεσβύτερος φιλόλογος Παναγιώτης Μοναστηριώτης γράφουν στο βιβλίο τους “Περίθεια” για την λιτανεία:

«Φαίνεται ότι οι επιδημίες ήταν συχνές στην Κέρκυρα και κατέστρεφαν πολλά χωριά. Μια τέτοια επιδημία έπληξε την Περίθεια το έτος 1863, ένα χρόνο πριν την Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα, η οποία αποδεκάτιζε τα παιδιά. Ίσως να ήταν διφθερίτις. Όπως διηγούνται οι γέροντες της Νέας Περίθειας, η Παλιά Περίθεια κινδύνευε να μείνει χωρίς νέους. Οι θάνατοι μικρών παιδιών και εφήβων ήταν καθημερινό φαινόμενο. Απελπισία είχε καταλάβει τους κατοίκους. Μη γνωρίζοντας τι να κάνουν, καταφεύγουν στη μεγάλη πονεμένη μητέρα Παναγία. – Μεταβολή των θλιβομένων, απαλλαγή των ασθενούντων υπάρχουσα, Θεοτόκε Παρθένε… θυμήθηκαν και έψαλαν στις παρακλήσεις για την Παναγία. Και αμέσως κλήρος και λαός σηκώνουν την εικόνα της Παναγίας με προεξάρχοντα τον Ηγούμενο της Ι. Μ. Παντοκράτορα, Αρχιμανδρίτη Π. Μελέτιο και με κατάνυξη και συντριβή την λιτανεύουν γύρω από το χωριό. Την άλλη μέρα ως εκ 

θαύματος, η αρρώστια υποχώρησε και σε λίγες μέρες σταμάτησε τελείως. Έτσι η νεολαία της Περίθειας σώθηκε… Απλή και κατανυκτική η λιτανεία δεν έχει την κοσμικότητα των άλλων λιτανειών με τις μουσικές και τις άλλες πομπώδεις εκδηλώσεις που δεν ταιριάζουν καθόλου στην ιερότητα της τελετής. Ο λαός και οι ιερείς μόνον συμμετέχουν ψάλλοντας με ψυχική ανάταση τον Παρακλητικό κανόνα της Παναγίας, της ελπίδας των απελπισμένων. Έτσι τη μέρα αυτή, όπως και στις 15 Αυγούστου που πανηγυρίζει ο Ι. Ν. της Υ. Θ. Ζωοδόχου Πηγής, η Παλιά Περίθεια ξαναβρίσκει κάπως το παλιό της μεγαλείο και ζωντανεύουν παλιές χαρές και λύπες». 

Σύνταξη: Μάρω Μπολέτση