Ειδοποίηση
  • There is no category chosen or category doesn't contain any items

Ας αφιερώσουμε την ημέρα της Γυναίκας στις «Παλαιές Γυναίκες»

8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011 / ΠAΓKOΣMIA ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
Ας αφιερώσουμε αυτή την ημέρα στις «Παλαιές Γυναίκες», του χωριού!
 
Xωριάτισσες Γυναίκες, Προγιαγιάδες, Νόνες, Μάνες, αδελφές αλλά και πεθερές, συμπεθέρες, συννυφάδες και νύφες που ήρθαν από άλλες γειτονιές στους τόπους μας, από άλλα χωριά και ίσως από άλλες πατρίδες για να παντρευτούν εδώ, να φροντίσουν τα κτήματα, τις ελιές, τα ζώα, τους γέρους, να αγαπήσουν τους άντρες τους, να γεννήσουν και να κανακέψουν παιδιά (εμάς δηλαδή) και ύστερα, με τη σειρά τους, να γεράσουν και αυτές, σε ξένη γη, σε ξένα σπίτια που όμως αγάπησαν και τα έκαναν δικά τους! 

ImageΑς αφιερώσουμε αυτή την «8η Μαρτίου» και στις «Παλαιές Γυναίκες», που, ενώ γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στους τόπους τους... έφυγαν για να παντρευτούν σε άλλες γειτονιές, σε άλλα χωριά! Ακόμα και σε αυτές που έφυγαν και τόπους μακρινούς και ξέχασαν και ξεχαστήκαν και δε γύρισαν ποτέ τους πίσω.

Ας αφιερώσουμε αυτή την ημέρα στις πολύ «Παλαιές Γυναίκες», αυτές που γνωρίσαμε από τα λόγια των μεγαλύτερων μας, αλλά και σε όλες αυτές που δεν ακούσαμε και δε μάθαμε ποτέ, το όνομά τους(!) γιατί, υπήρξαν, έζησαν σιωπηλά εδώ, σε τούτα τα σπίτια, περπάτησαν σε αυτές τις ρούγες, χόρεψαν και τραγούδησαν στο Σιάδι του χωριού μας... Τί και αν δε μας είπε, κανείς, ποτέ, τίποτα γι' αυτές!!!
Ας αφιερώσουμε αυτή την ημέρα σε όλες τις Xωριάτισσες - γυναίκες του Νησιού μας. 

Ας θυμηθούμε...

Πρώτες πρώτες, θα πρέπει να θυμηθούμε και να τιμήσουμε τις Μαμές, αυτές που ξεγέννησαν τους γονιούς μας, τα πεθερικά μας και όλους τους άλλους. Xωρίς αυτές τις πονετικές ψυχές, καμιά γυναίκα δε θα γεννούσε με ασφάλεια. Ούτε εμείς θα είμαστε σήμερα εδώ.

 
Mετά να θυμηθούμε τις ανώνυμες πρακτικές, τις «φτιάχτρες» που με τα γιατροσόφια τους απάλυναν τον πόνο των ανθρώπων. Aλλά και αυτές που «μελετούσαν» τις αρρώστιες, το βάσκαμα και το ανεμοπύρωμα!
Mετά τις «προξενήτρες», που δίχως τον «καλό λόγο» τους, δε θα «ταίριαζαν» ζευγάρια. Αυτές που γέννησαν πολλά παιδιά... 
Να θυμηθούμε τις Νόνες που μεγάλωναν τα παιδιά, αυτές που ήξεραν να λένε παραμύθια, αυτές που γνώριζαν χορούς και τραγούδια για κάθε λόγο και ώρα...
Αυτές που ετάισαν και μεγάλωσαν ορφανά, δικά τους, ή ξένα... 
Αυτές που θυσιάστηκαν για τους γονείς και για τα πεθερικά τους... 
Να θυμηθούμε αυτές που έμειναν νωρίς μόνες. Και αυτές που τις ξέχασαν, ακόμα και οι δικοί τους άνθρωποι...
Να θυμηθούμε αυτές που θέριεψαν τις ελιές, που ίσιωσαν τους τροχάλους, που έφτιαξαν κήπους και μποστάνια... 
Να θυμηθούμε αυτές που έβγαλαν χώμα, από κάβες και πηγάδια, αυτές που κουβάλησαν πέτρες για να κτιστούν σπίτια - σχολεία - εκκλησιές...  αλλά και αυτές που έσκαψαν τους νέους δρόμους, αυτές που κράτησαν ανοικτά τα μονοπάτια...
Να θυμηθούμε, να θυμηθούμε, να θυμηθούμε... Aλήθεια, πόσες πρέπει να θυμηθούμε? 
Aλίμονο, δεν μπορούμε να τις θυμηθούμε όλες με το όνομά τους! Θα είναι μακρής και ατελείωτος ένας τέτοιος κατάλογος. 
Πόσες μάνες, πόσες νύφες, πόσες πεθερές, πόσες κόρες και αδελφές!!!

 

Η ζωή της γυναίκας στο χωριό, τον παλιό καιρό.

Η ζωή της γυναικάς στο χωριό τον παλιό καιρό δεν ήταν και τόσο ρόδινη και αυτό οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε όλοι μας. Οι προ γιαγιάδες, οι γιαγιάδες μας και οι μάνες μας δεν έζησαν σε παράδεισο. Φτώχια, σκληρή δουλειά, αρρώστια, εγκατάλειψη είναι η σκοτεινή πλευρά της ζωής, μιας γυναίκας, στην ύπαιθρο.
 
ImageAπό την πρώτη μέρα που γεννιόταν ένα κορίτσι...

όλοι κατσούφιαζαν. Ένα στόμα παραπάνω για φαγητό, μία προίκα που έπρεπε να δοθεί. Μόνο η μάνες χαίρονταν με τον ερχομό ενός κοριτσιού, ιδιαίτερα αν ήταν πρώτο, γιατί θα είχαν κάποια να μεγαλώσει τα παιδιά που θα έρχονταν στη συνέχεια.

Δουλειά στις ελιές, στους κήπους και στο σπίτι, από το πρωί ως το βράδυ, περίμενε ένα κορίτσι. Συν τις άλλης, μόλις γινόταν έφηβη, θα έπρεπε να προσέχει να μην της «βγει το όνομα» γιατί δύσκολα θα παντρευόταν. 
Μόλις αρραβωνιάζονταν, με το έτσι θέλω των γονιών, θα έπρεπε να πηγαίνει να δουλεύει και στο σπίτι των πεθερικών, και αν γινόταν ο γάμος ...μην την ξαναείδατε στο πατρικό της.
Η ζωή της σαν παντρεμένη ακόμα πιο δύσκολη. Να σηκωθεί πρωί, να ταΐσει τα ζώα, τα πεθερικά, να φέρει νερό από το πηγάδι να πάει στις ελιές, να φτιάξει τους κήπους και το κοτέτσι, να καθαρίσει το σπίτι, να φέρει ξύλα, να ανάψει τη φωτιά να μαγειρέψει, να ταΐσει πάλι ζώα και πεθερικά, να φροντίσει τα παιδιά, να ξεκουράσει τον άντρα! Και την άλλη μέρα πάλι τα ίδια, πρωί - πρωί... Όλα περνούσαν από τα χέρια της, χώρια για τις εποχιακές δουλειές, μεροκάματα, θελήματα και φυσικά η προετοιμασία που θα έπρεπε να κάνει για το χειμώνα... να προβλέψει για αποθήκευση καρπού, για πλέξιμο και φύλαγμα ρούχων για επισκευές στο σπίτι, στις καλύβες και τις κατοικές... και ένα σορό άλλα.
Αν ετύχαινε και πέθαινε ο άντρας της νωρίς, ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα... και αν έρχονταν στο σπίτι καμιά «δύσκολη νύφη» τις έπαιρναν και το χωράφι και τα ελαιόδεντρα και το κοτέτσι που τις είχε αφήσει ο κύρης της, για τη βόλεψή της. 
Μόνη παρηγοριά τα εγγόνια της... και μόνη φροντίδα, να τα έχει καλά με το γιό, τη νύφη, ή το σώγαμπρο... γιατί τους είχε πια υποχρέωση. 
Bέβαια, ήταν και κάποιες που γερνούσαν καλά... και ως τα τελευταία τους ήταν αγαπητές, σεβαστές και τιμημένες... Πόσες ήταν όμως αυτές? Yπήρχε φτώχια εκείνο το καιρό... και η φτώχια φέρνει κακομοιριά και δυστυχίες για τους πολλούς!

 

Ας αφιερώσουμε αυτή την «8η Μαρτίου» στις «Παλαιές Γυναίκες», του χωριού!
Είναι το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε γι' αυτές!
 
P.S.Mavro / Stavriotis
Για όλες τις «Παλαιές Γυναίκες» της Kερκυραϊκής υπαίθρου!

 

 

 

ImageImage 

 

(Δεξιά: Μαρία Κομιανού από τα Κομιανάτα

Αριστερά:Θεόδοτη Πανταζή από το Σταυρό)

 





  

Corfuland Live Webcams

La Veranda Di Corfu

Ναυσικάς, Κανόνι

Δείτε live

Vrachos

Παλαιοκαστρίτσα

Δείτε live

Τα Δίχτυα Εστιατόριο

Δασσιά

Δείτε live

Corfuland Tips

Corfuland News