Α. Μιχαλακέας, Κ. Γεωργάκης: οι αγωνιστές κατά της χούντας στο Δικαστικό Μέγαρο Κέρκυρας

Ημ / νία: 17.11.17

Τα ονόματα των Αντώνη Μιχαλακέα και  Κώστα Γεωργάκη κοσμούν δύο αίθουσες του Δικαστικού Μέγαρου  Κέρκυρας από τον Ιούνιο του 2017. Οι δύο αγωνιστές  όρθωσαν το ανάστημά τους στη δικτατορία των συνταγματαρχών και αγωνίστηκαν με σθένος για την ελευθερία της χώρας .

Ο Αντώνης Μιχαλακέας γεννήθηκε στα Φιλιατρά Μεσσηνίας το 1935. Ακολούθησε το δρόμο της Νομικής και εισήλθε στο δικαστικό σώμα στην αρχή ως ειρηνοδίκης και στη συνέχεια ως πάρεδρος Πρωτοδικών. Υπήρξε μέλος της Δημοκρατικής Άμυνας, οργάνωσης με αντιδικτατορική δράση που συγκροτήθηκε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1967 με σκοπό της ανατροπή της χούντας.

Συνελήφθη την ώρα που δίκαζε στην αίθουσα του Μεταβατικού Πρωτοδικείου Μυκόνου. Κατόπιν, κρατήθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ ( το κύριο σώμα ασφαλείας της χούντας)  όπου βασανίστηκε. Δύο μήνες μετά τη σύλληψη του με συντακτική πράξη του παρ’ Αρείω Πάγω Συμβουλίου Νομιμοφροσύνης κρίνεται μη νομιμόφρων και απολύεται από τη θέση του. Αργότερα θα βρεθεί στο εδώλιο του Έκτακτου Στρατοδικείου Αθηνών στην περίφημη δίκη των 35 της Δημοκρατικής Άμυνας, θα καταδικαστεί σε δεκαετή κάθειρξη και θα μεταφερθεί στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Κέρκυρας.

Με τη Μεταπολίτευση αποκαταστάθηκε  και ακολούθησε   μια πορεία στον χώρο της Δικαιοσύνης με ήθος και αμερόληπτη δικαστική κρίση. Το 1980 προάγεται σε πρόεδρος Πρωτοδικών και από το 1984 έως το 1991 υπηρετεί ως εφέτης στην Κέρκυρα και στο Ναύπλιο. Το 1994 γίνεται πρόεδρος εφετών και το 1999 προάγεται σε αρεοπαγίτης. Το 2001 άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 65 ετών.

Όσοι τον γνώριζαν είχαν να πουν για τον Αντώνη Μιχαλακέα ότι ήταν ένας σεμνός δικαστικός, ένας αγωνιστής της δημοκρατίας και ένας υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ο Κώστας Γεωργάκης, γιος του Σπύρου και της Ελευθερίας Γεωργάκη, γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1948. Αποφοίτησε με άριστα από το Γυμνάσιο και το 1967 αναχώρησε για τη Γένοβα της Ιταλίας για να σπουδάσει Γεωλογία.

Εκεί συμμετέχει ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα δίνοντας συνεντεύξεις και αρθρογραφώντας. Το αποτέλεσμα αυτών των δράσεων του ήταν να γίνει στόχος των πληροφοριοδοτών της χούντας και  να αρχίσουν οι απειλές προς το πρόσωπό του και της οικογένειάς του στην Κέρκυρα.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα τρομοκρατίας αποφασίζει να κάνει κάτι δραστικό προκειμένου να ευαισθητοποιήσει την παγκόσμια κοινή γνώμη για το καθεστώς στην Ελλάδα. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1970  σε ηλικία 22 ετών αυτοπυρπολείται στην πλατεία Ματεότι της Γένοβας φωνάζοντας : «  Ζήτω η Δημοκρατία». Το περιστατικό αποσιωπήθηκε από τη χούντα αλλά προκάλεσε έντονη αίσθηση στη διεθνή κοινότητα. Στο σημείο που αυτοθυσιάστηκε  ο Κερκυραίος φοιτητής υπάρχει αναμνηστική πλάκα στα Ιταλικά.

 Η σορός του μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα με καθυστέρηση τεσσάρων μηνών λόγω  εσκεμμένων κωλυσιεργιών της χούντας και ενταφιάστηκε στο Α΄ Δημοτικό Νεκροταφείο. Το όνομά του χαράχτηκε στο « Πάνθεον όλων των αήττητων εξόριστων της ανθρωπότητας», στο νεκροταφείο Σταλιένο της Γένοβας.  Ο Νικηφόρος Βρεττάκος θα αφιερώσει  ένα από τα ποιήματά του σ’ αυτόν. Στην πόλη της Κέρκυρας υπάρχει πλατεία με το όνομά του και άγαλμά του. 

Συντάκτης: Νίκος Στούπης