"Μία πολιτεία με ωραία δημόσια κτίρια -που διηγούνται στον ξένο πώς μια φορά κι έναν καιρό στάθηκε πρωτεύουσα του Ιονίου-, με μεσαιωνικούς δρομίσκους, στενούς τόσο που μέσα τους δεν φαίνεται καν ουρανός, με σπίτια που έχουνε πολλά πατώματα και ευθύγραμμα πράσινα παραθύρια. Πόσα μαγαζιά αραδιασμένα, με λογιών λογιών εμπορεύματα, βαλμένα φύρδην μίγδην, που λες κι είναι αποθήκες φιλοπόνων εντόμων! Και η δραστηριότητα αυτή τραβάει καταπληκτικά ανενόχλητη και σταματάει μόνο και μόνο για να δώσει τόπο στις φλυαρίες και στις φωνασκίες που είναι τα καθαυτό ελαττώματα του Κερκυραίου... Ολα εδώ είναι πρωτότυπα και πλουσιοστόλιστα: τα τραγούδια, οι τελετές και ιδίως οι μεγαλόπρεπες λιτανείες του λατρευμένου και πανίσχυρου πολιούχου του νησιού, του Αγίου Σπυρίδωνος. "

Και πόσο φλύαρες και χαριτωμένες μού φαινόντουσαν οι χωρικές εκείνες με τα φορέματά τους τα πλουσιοστόλιστα, που διαφέρουνε από χωριό σε χωριό στα πλούσια κεντήματά τους. Γιατί οι Κερκυραίες φημίζονται για τέλειες κεντήστρες και υφάντρες, καθώς και οι άνδρες εκεί ξέρουν να κεντάνε, όπως και ο παππούς μου, με χρυσό νήμα. Και τα περιβόλια τα ξαναθυμούμαι ακόμα, απαράλλαχτα όπως τα περιγράφει ο μεγάλος αοιδός της Ιωνίας. Τι κι αν ο Θουκυδίδης λέει ότι τα καράβια της ήτανε αρματωμένα και αρμενίζανε ατρόμητα στο ανοιχτό πέλαγος; Τι κι αν ο Στράβων, ο Ηρόδοτος, ο Ξενοφών διηγούνται για τα φοβερά φρούριά της και για τα τείχη που την αρματώνανε; Και πανίσχυροι βασιλιάδες όπως ο Πύρρος της Ηπείρου και ο Σουλτάνος της Τουρκίας δεν κατόρθωσαν να συντρίψουν και να κατακτήσουν το νησί μας; Τι όλα αυτά; Η ιστορία της Κέρκυρας πάλεψε πάντα με τον ίδιο παλμό στο παρελθόν."

Πηγή : Ελευθεροτυπία, 13/3/2009.