Βιβλιοπαρουσίαση "Way Out" Δώρας Παπανικολάου από τις εκδόσεις Ιονίου

Στις 26 Ιανουαρίου 2009,σε μια κατάμεστη αίθουσα από βιβλιόφιλους του καφέ «Βινύλιο» πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου της Δώρας Παπανικολάου «WAY OYT»,που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις του ΙΟΝΙΟΥ. Εισηγητές στην παρουσίαση του βιβλίου οι Νάσος Μαρτίνος, Βασιλική Φαρμάκη και Μαρία Οικονόμου. Αποσπάσματα διάβασε η Καλλιρόη Ραουζαίου.

Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο Πέτρος Αυγερινός, ηθοποιός -συγγραφέας και υπεύθυνος των εκδόσεων του Ιονίου, που είναι συνέχεια του Θεάτρου του Ιονίου. Την εκδήλωσε τίμησε με την παρουσία του ο βουλευτής Κέρκυρας Μπάμπης Χαραλάμπους.



Ακολουθει η εισήγηση της Βασιλικής Φαρμάκη.

ΤΟ Ε Ν Υ Π Ν Ι Ο Ν

Γράφει η Βασιλική Φαρμάκη

Σε όσους κοιτούν το χέρι αυτού , που δείχνει το φεγγάρι, δεν θα συνιστούσα

να διαβάσουν το βιβλίο της Δώρας Παπανικολάου «WAY OYT», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις του ΙΟΝΙΟΥ.

Γιατί η τέχνη απαιτεί μύστες και μυημένους.

Μύστες και μυημένους απαιτεί και η ζωή «Cogito ergo sum»(σκέφτομαι άρα υπάρχω).

Το ίδιο απαιτεί κι’ αυτό το ταξίδι , που περιγράφεται στο βιβλίο, της γνώσης του ΕΓΩ, της επώδυνης ενδοσκόπησης.

Πρόκειται για ένα εσωτερικό μονόλογο, διαστρωματωμένο σε αφηγηματικές δομές, με γλώσσα φυσική, ρέουσα, πολυσημική.

Ο επιφανειακά αφοριστικός νευρώδης λόγος, παραπλανά,

γιατί κατά βάθος υφέρπει ελπίδα και προσδοκία.

Η χρονική αλληλουχία δεν είναι απαραίτητη, αφού η σκηνοθεσία της συγγραφέως επιτρέπει τις αναδρομές στο παρελθόν και την επαναφορά στο παρόν, με δεξιοτεχνία και λεπτότητα

Η συγγραφέας με εικόνες ασύνδετα συνδεδεμένες μας παίρνει μαζί της, όλους εμάς τους αναγνώστες, για ένα ταξίδι στο βάθος της ψυχής.

Ένα ταξίδι που οι «επαΐοντες» καλούνται να κάνουν σε κάποια στιγμή της ζωής τους, όχι απαραίτητα στο τέλος, αθέλητα ή ηθελημένα, ήσυχα, ήρεμα ή βίαια και βασανιστικά, ίσως το πιο βασανιστικό ταξίδι. Δεν είναι μόνο χρήσιμο, αλλά για κάποιους από μας αναγκαίο.

Τελικός προορισμός η αυτογνωσία, η ελευθερία, η λύτρωση.

Συνεπιβάτες ο φόβος του θανάτου ,αλλά και ο φόβος της φθοράς, των γηρατειών, που μας ενώνει όλους και μας καθιστά τραγικά πρόσωπα, ο τρόμος και η αγωνία για το άγνωστο, την αλήθεια, οι μνήμες παιδικές αλλά και στερνότερες, ευχάριστες αλλά και τραυματικές, όπως και τα πιστεύω μας, οι ιδέες μας, τα ιδανικά μας, οι αξίες μας, οι πράξεις μας, οι επιτυχίες μας αλλά και οι αποτυχίες, οι προσδοκίες μας κι’όχι οι προσδοκίες των άλλων για μας, το ενεργητικό μας κι’όχι το βιογραφικό μας. Όλα αυτά με τη φωνή της μυθιστοριογράφου υποστασιοποιούνται.

Λαθρεπιβάτες σε τούτο το ταξίδι τα «επιχρίσματα», λαθρεπιβάτες που πρέπει να εντοπισθούν και να κατέβουν. Όσα έχουν επιβληθεί έξωθεν, αλλά επικίνδυνα έχουν παγιωθεί «ένδον».Όσα μας φόρτωσαν ο κοινωνικός περίγυρος, γονείς και κάθε είδους δάσκαλοι για το «καλό μας»!!!

Είναι ωραίος ο σταθμός αυτός της επισήμανσης των επιχρισμάτων, αλλά πώς να λυτρωθεί κανένας απ’ αυτά;

Πώς τα «πρέπει» και τα «θέλω» μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά; Απορριμματικός ο λόγος της συγγραφέως.

Κι’ είναι τότε, σ’ αυτό τον σταθμό, που μπαίνουν σκέψεις και ενοχές πως η ζωή μας κύλησε κατά τα πρέπει κι’όχι τα θέλω. Πως ζήσαμε, όπως μας επέτρεψαν. Την χάσαμε την ζωή, χωρίς ν’ ακολουθήσουμε την ψυχούλα μας. Κι ’ο χρόνος τρέχει, το τέλος πλησιάζει, κι ’ ο πανικός δηλώνει αμείλικτα την παρουσία του.

Να προλάβουμε το φως. Μη φύγουμε τυφλοί.

Κι’ όμως εδώ είναι η μεγάλη κατάκτηση. Αν δεν συνειδητοποιήσουμε τα τείχη , πώς θα τα ρίξουμε;

Εδώ είναι η κορύφωση της τραγικότητας της συγγραφέως, κι’όχι στο τέλος, το ύστερον-πρώτον, εδώ που συνειδητοποιεί, κινείται ,στοχεύει και προσδοκά να δραπετεύσει από το ευτελές της ζωής, θεμελιωμένη στις επί μέρους βιωματικές της εμπειρίες. Μέσα από τον δικό της προβληματισμό, την συγκίνηση που δημιουργεί ,δίνει στον αναγνώστη παρωθητική δύναμη για αναβαθμισμένη ζωή, συμπαρασύρει ,διαφωτίζει, διαπαιδαγωγεί.

Ανακαλύπτοντας τα τείχη διεκδικείς πλέον το δικό σου μερίδιο, την δική σου θέση, τον δικό σου τόπο, την έξοδο, την λύτρωση.

Στο διπλανό κάθισμα σε συνοδεύουν αδιόρατα αγαπημένα πρόσωπα. Τα παιδιά σου, οι έρωτες και οι αγάπες, που σε δυνάμωσαν κι’ αποδυνάμωσαν, πρόσφεραν και πήραν, σ’ έγδαραν, σε μάτωσαν, σε διαμόρφωσαν.

Παροδικοί συνοδοιπόροι αγάπες και έρωτες, αλλά δεν είναι και λυτρωτές της ψυχής. Σε επηρεάζουν, σε διασκεδάζουν, σε γεμίζουν για λίγο, όμως κάποιες φορές σε λοξοδρομούν, σε στενεύουν, σε αλλοιώνουν και κάποτε κατεβαίνουν.

Καταγγελτικός ο λόγος της συγγραφέως προς τις κοινωνικές συμβάσεις, για να δραπετεύσει από τις «παγίδες»

Το ταξίδι της αυτογνωσίας μόνοι μας θα το κάνουμε, όπως μόνοι μας είμαστε στις σπουδαιότερες στιγμές της ζωής μας, στη γέννηση και το θάνατο. Κι’ εδώ το ζητούμενο είναι αληθινός μας εαυτός, η δική μας ΑΛΗΘΕΙΑ.

Εμείς όμως θα συνεχίσουμε αυτό το ταξίδι όχι από εγωισμό, αλλά για να αποδώσουμε στον εαυτό μας, όσα του ανήκουν, να μάθουμε τι ζητάμε, να απογυμνωθούμε, να τον ελευθερώσουμε απ’ όσα άδικα τον φόρτωσαν, ή μόνος του άδικα φορτώθηκε, όσα τον κατέκριναν -κατηγόρησαν, ενώ είναι αθώος, αλλά και να συνειδητοποιήσουμε, όσα δεν είδαμε, όσα δεν διεκδικήσαμε, ενώ μας ανήκαν, ενώ τ’ αξίζαμε.

Γιατί το έγκλημα δεν τελείται μόνο με πράξη, αλλά και με παράλειψη.

Πρόταση για αναγκαία περιπέτεια είναι το βιβλίο της δημιουργού Δώρας Παπανικολάου . Περιπέτεια ανασκαφών και εκσκαφών, πόνων και δακρύων, σκέψεων και αναμνήσεων κι’ απρόσμενων πολλές φορές αποκαλύψεων.

Αλλά τι άραγε κερδίζεται ανώδυνα;

Πολλά κουράζουν την ψυχή ,αλλά όσοι είναι ικανοί να παλεύουν με τους δαίμονες τους, είναι σίγουρα ικανοί να βρουν και τους αγγέλους τους.

Το τέλος του βιβλίου αποκαλύπτει σημειολογικά, πως το ταξίδι ήταν ένα όνειρο, ως επινοημένο τέχνασμα.

Γιατί που άραγε είμαστε περισσότερο αληθινοί, αφτιασίδωτοι, χωρίς να παίζουμε τους ρόλους που μας έδωσαν ή μόνοι μας διαλέξαμε, παρά στο ενύπνιον;

Και ενώ η συγγραφέας Δώρα Παπανικολάου αποκαλύπτει με τόλμη τον πολλαπλό της εαυτό στο δρόμο για την αυτογνωσία, την έξοδο, εμείς αναρωτιόμαστε μέσα από τα λόγια του Πίνδαρου:

« τι είναι ο καθ’ ένας, τι τάχα δεν είναι; Ενός ίσκιου όνειρο ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ».

Ναι λοιπόν δεν είμαστε ούτε μεγάλοι, ούτε μικροί.

Θνητοί είμαστε. Θνητοί.