Στην Κέρκυρα κατοικούν μόνιμα ή για ένα μεγάλο διάστημα άνθρωποι από το εξωτερικό οι οποίοι έχουν αποκτήσει ένα δικό τους ακίνητο στο νησί και έχουν ενσωματωθεί στην κουλτούρα των ντόπιων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Βρετανός Simon Baddeley, λέκτορας στο Ινστιτούτο Τοπικής Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου του Birmingham στην Αγγλία,  ο οποίος έχει αποκτήσει κατοικία στο χωριό της Άνω Κορακιάνας, όπου μαζί με τη σύζυγό του περνάει αρκετό διάστημα του χρόνου.

 

Παραθέτουμε την οπτική μεριά του για το χωριό της Κέρκυρας μέσα από μία δήλωση του παρελθόντος, η οποία έχει μεταφραστεί από τους συντάκτες της ιστοσελίδας korakiana.gr.

 

 

 

«Αυτό που προσπαθώ να καταλάβω είναι γιατί το χωριό της Άνω Κορακιάνας έχει ένα τόσο σπουδαίο στυλ αρχιτεκτονικής. Δεν φαίνεται να μοιάζει με ένα ορεινό χωριό που ίσως έχει ωφεληθεί από ένα ή δύο μεγάλα δημόσια κτήρια που προήλθαν από κάποιον πλούσιο Έλληνα της Διασποράς. Φαίνεται να υπάρχουν τόσα πολλά, με κομψότητα δουλεμένα κτήρια, με τις στοργικά επεξεργασμένες προσθήκες στα ανώφλια και τις πόρτες και τις αψίδες και άλλα διακοσμητικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα, που υποδηλώνουν μια ακμάζουσα συνέχεια...

 

Κάνω μνεία στη άποψη που αναφέρεται στην ιστοσελίδα (korakiana.gr) ότι σήμερα, η μείωση στον 

πληθυσμό του χωριού είναι εμφανής, παρά την εγκατάσταση, είτε προσωρινή είτε μόνιμη, ξένων οικογενειών. Πριν από πολλά χρόνια στην παιδική μου ηλικία, οι γονείς μου αγόρασαν και μετέτρεψαν ένα παλαιό σπίτι στο χωριό Bagnor κοντά στο Newbury στο Μπερκσάιρ. Όταν πήγαμε εκεί το 1949 ήμασταν οι πρώτοι, μεταξύ περίπου 20 συγκεντρωμένων σπιτιών του χωριού, με υδραυλική εγκατάσταση στο εσωτερικό. Οι άλλοι πήγαιναν στο μικρό ρυάκι - το Winterbourne - που έτρεχε κοντά στο δρόμο του χωριού και μετέφεραν το νερό σε κάδους. Όταν φύγαμε από εκεί το 1962, είχαν αλλάξει πολλά. Οι κάτοικοι του χωριού είχαν επί το πλείστον μετακινηθεί  στις δημοτικές κατοικίες στην άκρη του Newbury, και περισσότεροι επαγγελματίες από την πόλη είχαν μετακινηθεί στην περιοχή. Φυσικά γνωρίζουμε τώρα καλά αυτό το φαινόμενο. Συμβαίνει σε χωριά σε ολόκληρη την Ευρώπη - και αναμφισβήτητα αλλού.

 

Θυμάμαι τον πατέρα μου που ανέφερε ότι παρότι αγαπούσαμε το μέρος που θα ερχόμαστε να ζήσουμε για ένα μεγάλο μέρος του χρόνου, ήμασταν επίσης μέρος αυτού που μερικοί θεώρησαν ως καταστροφή της αγροτικής οικονομίας. Στη δεκαετία του '90 ξανα-επισκέφτηκα το Bagnor. Μετά βίας μπορούσες να το αναγνωρίσεις. Επρόκειτο  να διαμαρτυρηθώ εκεί μαζί με  χιλιάδες άλλους ενάντια στον αυτοκινητόδρομο που θα περνούσε μέσα από τα λιβάδια της παιδικής μου ηλικίας. Ο πατέρας μου έγραψε στα γηρατειά του, ότι η εισβολή ενάντια στην οποία διαμαρτυρόμουν τόσο σθεναρά (αλλά ειρηνικά), ήταν μέρος μιας αλλαγής που  είχε επιπτώσεις σε όλους μας και για την οποία ήμασταν όλοι εν μέρει υπεύθυνοι.

 

Νομίζεις, ότι κάποιοι από εμάς θέτουμε σε κίνδυνο αυτό που αποκαλείται «ακεραιότητα» της Άνω Κορακιάνας; Είναι δυνατόν οποιοιδήποτε από μας (προσπαθώ να αποφύγω το «εμείς» επειδή εσείς και εγώ και οι συγγενείς μας είναι μοναδικοί και δεν θέλω να μας χαρακτηρίσω όλους μαζί ως «αλλοδαπούς») να επικριθούμε για τις επιλογές μας στη ζωή; Δεν θα επιθυμούσα η Άνω Κορακιάνα να γίνει όπως η μη-κοινότητα του Μπαρμπάτι, με τα νεόκτιστα σπίτια και τη θαυμάσια θέα  προς τη θάλασσα, που κατοικείται όμως αποκλειστικά από εποχιακούς επισκέπτες. Ελπίζω ότι νέοι Έλληνες γεννημένοι στην Άνω Κορακιάνα θα είναι σε θέση να μείνουν, ή εάν φύγουν, θα επιστρέψουν για να συμβάλουν στη ζωή του χωριού. Υπάρχουν χωριά στην Αγγλία που παρότι έχουν μετασχηματιστεί, εν τούτοις έχουν οδηγηθεί σε μια νέα ισορροπία, με σημαντική συμμετοχή σε αυτό, των σχετικά νεοφερμένων, που έχουν βρει την αρμονία τους με τους εναπομείναντες παλαιούς κατοίκους και πίεσαν για το κτίσιμο «φτηνής στέγης» ώστε νεότεροι άνθρωποι να μπορούν να παραμείνουν στο χωριό...»

 

Πηγή: http://www.korakiana.gr