Κάτι απ' τα παιδικά σου χρόνια...

Ημ / νία: 30.12.17

Αν γύριζες τον χρόνο πίσω σε ποια χρονική στιγμή θα τον γύριζες;

Οι περισσότεροι από ‘μας σ’ αυτή την ερώτηση θα απαντούσαμε «στα παιδικά μας χρόνια». Αναπόφευκτα η πλειοψηφία των πιο ευχάριστων αναμνήσεων προέρχεται απ’ αυτή την αθώα εποχή που άθελά μας την έχουμε συνδυάσει με τη μυρωδιά της καραμέλας, της θάλασσας και του παιχνιδιού. Συγκρίνοντας την αγαπημένη μας χρονική περίοδο με το σήμερα καταλήγουμε να θέλουμε να ζήσουμε ξανά έστω και για λίγο μερικές απ’ τις καλά θαμμένες μας αναμνήσεις. Και γράφω καλά θαμμένες, γιατί όπως και να το κάνουμε, οι αναμνήσεις αυτές φέρνουν στο στόμα μας και μια γεύση μελαγχολίας. Γλυκιά μεν, πικρή δε. Είναι μια ενδιάμεση κατάσταση. Γλυκιά επειδή μας θυμίζει την ευτυχία των παιδικών μας χρόνων. Πικρή επειδή μας θυμίζει μια εποχή, την οποία δεν μπορούμε να ξαναζήσουμε, γιατί τα χρόνια πέρασαν και δυστυχώς η χρονομηχανή που τόσο θα θέλαμε δεν υπάρχει.

Έτσι λοιπόν και εγώ πήρα την απόφαση να εγκαταλείψω την μεγαλούπολη για να γυρίσω πίσω στη Κέρκυρα και να ζήσω έστω για λίγο μια απ’ εκείνες τις μέρες. Δράττοντας την ευκαιρία γίνομαι μικρό παιδί και περιπλανιέμαι στα καντούνια του νησιού. Και αυτή η περιπλάνηση κρατά ώρες. Περπατώ στη παραλιακή της Γαρίτσας, στο Σαρόκο, στη Σπιανάδα, στο liston, στη Πίνια, στα Μουράγια στο Παλιό φρούριο και σε πολλά άλλα μέρη. Είναι περίεργο∙ υπάρχει μια μυρωδιά στην ατμόσφαιρα που μου θυμίζει κάτι απ’ τα παιδικά μου χρόνια στο νησί. Αναμνήσεις μπερδεμένες με καραμέλα, ώσπου τα βήματά μου με οδηγούν στο θρυλικό “CasaCaramela”, απ’ όπου μου αγόραζαν ζαχαρωτά οι γονείς μου. Μεγάλωσαν και εκείνοι, χάθηκε και το μαγαζί. Στέκομαι για λίγο εκεί απέξω και αφήνω τις αναμνήσεις να ‘ρθουν σαν φαντάσματα και να μ’ αγκαλιάσουν. Το στενό μυρίζει ακόμα καραμέλα.

Και γυρίζω ξανά και ξανά σ’ εκείνες τις μέρες, εγώ να ‘μια παιδί και να κρατώ στο χέρι μου μια σακούλα με πολύχρωμα ζαχαρωτά. Τα χρώματα είναι σέπια και ξέρω πως ζω μέσα σε μια ανάμνηση. Ένας περαστικός με σκουντά και με επαναφέρει στη πραγματικότητα. Περπατώ έως τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και κάθομαι σ’ ένα παγκάκι. Παρατηρώ τους Κερκυραίους γύρω μου. Υπάρχει κάτι που μας ενώνει. Δεν βλέπω ανθρώπους, αλλά μάτια που περιμένουν να διαβαστούν. Έχουν μέσα τους εγκλωβισμένες τις αναμνήσεις.

Αναρωτιέμαι, ποια είναι η δική σου ιστορία απ’ τα παιδικά σου χρόνια στη Κέρκυρα; Ποιες είναι εκείνες οι εικόνες που χαράχτηκαν στη μνήμη σου φέρνοντάς σου ακόμα και σήμερα χαμόγελο χαράς και νοσταλγίας; Εγώ μοιράστηκα τη δική μου ιστορία, ελευθερώνοντας έτσι τις αναμνήσεις μου. Εσύ;

Γράψε μας τη δική σου συνοπτική ιστορία (συνοδευόμενη από φωτογραφία) κάτω απ’ το άρθρο στο προφίλ μας στο FB. Κάθε βδομάδα θα επιλέγουμε μια και θα δημοσιεύουμε σχετικό άρθρο. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας, γι’ αυτό βιαστείτε!

                                                                   Χριστιάνα Βερόνικα Καποδίστρια