Η βραβευμένη Κερκυραία συγγραφέας Αλεξάνδρα Μητσιάλη μιλάει στο Corfuland

Ημ / νία: 16.11.17

Η Κερκυραία συγγραφέας Αλεξάνδρα Μητσιάλη μιλάει στο Corfuland.gr και στην Ελίνα Φαϊτά, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου της "Ξυπόλητοι Ήρωες", ημέρα Παρασκευή 17/11 στις 19:00 στο Επιμελητήριο της Κέρκυρας (Δείτε περισσότερα Εδώ).

Ε.Φ.: Ξεχωρίζετε κάποιο από τα βιβλία σας; Υπάρχουν κάποιοι ήρωες σας που έρχονται πρώτοι στη σκέψη;

Α.Μ.: Οι πρώτοι που μου έρχονται στο μυαλό είναι συνήθως οι τελευταίοι, οι πιο πρόσφατοι, οι Ξυπόλυτοι Ήρωες στην προκειμένη περίπτωση. Έζησα μαζί τους πολύ δυνατές στιγμές, εκ βαθέων, και μου ήταν δύσκολο να απομακρυνθώ από αυτούς όταν η συγγραφή του μυθιστορήματος τελείωσε. Υπάρχουν στιγμές της ημέρας που τις περνάω ακόμα μαζί τους.

Ε.Φ.: Τι περιγράφει το βιβλίο σας “Ξυπόλητοι Ήρωες” και σε ποιες ηλικίες απευθύνεται;

Α.Μ.: Το βιβλίο αφηγείται την ιστορία της κατοχικής Θεσσαλονίκης. Είναι μια πολυπρόσωπη και πολυεπίπεδη ιστορία που ξετυλίγεται στην πόλη από τον Φλεβάρη του 1942 ως τον Οκτώβρη του 1944. Είναι μια ιστορία στην οποία ζωντανεύουν η πόλη και οι άνθρωποί της, τα μεγάλα γεγονότα αλλά και τα πολλά μικρά και καθημερινά που συνδέονται με το Ξυπόλυτο Τάγμα, την Αντίσταση, τον δοσιλογισμό, το ξεκλήρισμα της μεγάλης εβραϊκής κοινότητάς της, την απελευθέρωση της από τον ΕΛΑΣ, μια ιστορία που πολλές σημαντικότατες λεπτομέρειές της είχαν ως πρόσφατα αποσιωπηθεί. Το βιβλίο, κατά γενική ομολογία, απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες. Στους μεγάλους οι οποίοι ταξιδεύοντας μέσα από τη μυθοπλασία θα «αναγνωρίσουν» και στους νεότερους οι οποίοι θα «γνωρίσουν».

Ε.Φ.: Υπάρχουν κάποια μυστικά που θα θέλατε να πείτε σε ένα γονιό ο οποίος επιθυμεί να κάνει το παιδί του να αγαπήσει τον κόσμο του βιβλίου;

Α.Μ.: Δεν είναι δύσκολο να το καταφέρει. Αρκεί να μη "τσιγκουνεύεται" το χρόνο που θα αφιερώσει για να του διαβάζει βιβλία ξεκινώντας από πολύ μικρή ηλικία, αρκεί να του τα παρουσιάζει με αγάπη και ενθουσιασμό και όχι βαριεστημένα σαν να κάνει αγγαρεία, να οργανώνει σταθερές επισκέψεις σε δημοτικές και δημόσιες βιβλιοθήκες καθώς και σε βιβλιοπωλεία, μια που η συνήθεια είναι ο πιο δυνατός σύμμαχος ή ο πιο αποτελεσματικός εχθρός,  και ίσως να γίνει κι ο ίδιος η θελκτική εικόνα ενός ανθρώπου που διαβάζει μέσα στο σπίτι και δεν παίζει συνέχεια με τον υπολογιστή και το κινητό. Το παιδί πρέπει επίσης να έχει τη μικρή του βιβλιοθήκη, διότι ό,τι έχει δίπλα στο κρεβάτι του με εκείνο θα ασχοληθεί. Μια βιβλιοθήκη που θα γεμίζει σιγά σιγά και θα γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα. Αυτή η βιβλιοθήκη είναι η πιο σημαντική «επένδυση» που μπορεί να κάνει ένας γονιός για το παρόν και το μέλλον του παιδιού του, σε όλα τα επίπεδα. 

Ε.Φ.: Ένα από τα βιβλία της παιδικής ηλικίας που σας είχε μαγέψει και θυμάστε;

Α.Μ.: Πάντα τον «Μεγάλο Περίπατο του Πέτρου» της Άλκη Ζέη. Είχα συγκλονιστεί από αυτό το βιβλίο. Είχα κλάψει πολύ κι η χελωνίστα εκείνη δε φεύγει ποτέ από το μυαλό μου.  Αλλά ένα ευτύχημα με μένα σε ό,τι αφορά τις αναγνωστικές μου εμπειρίες ήταν ότι διάβασα πολλά σημαντικά βιβλία της ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας, σε μικρή ηλικία, βιβλία που άφησαν ισχυρό το αποτύπωμά τους και διαμόρφωσαν το λογοτεχνικό μου αισθητήριο. Ήταν βιβλία που με έκαναν να μαγευτώ και που μετέτρεψαν την ανάγνωση σε μια ζωτική, υπαρξιακού τύπου, ανάγκη για μένα.

Ε.Φ.: Τι είναι αυτό που σας ελκύει στην παιδική λογοτεχνία;

Α.Μ.: Το γεγονός ότι μπορώ να υιοθετήσω την οπτική γωνία των παιδιών και να δω τον κόσμο από μια άλλη πλευρά. Από την πλευρά της ανάγκης που δε διαχωρίζεται από την επιθυμία, από την πλευρά του ονείρου που δε ξεχωρίζει από την πραγματικότητα, από την πλευρά της ελπίδας που δε διακρίνεται από τη βεβαιότητα, από την πλευρά ενός παιδικού σουρεαλισμού που ανατρέπει τα δεδομένα ταιριάζοντας τα πιο παράξενα πράγματα, από την πλευρά ενός μαγικού ραβδιού που μπορεί να μεταμορφώνει σε μια στιγμή ό,τι μας στενοχωρεί ή μας σκλαβώνει απονέμοντας τη δικαιοσύνη που λείπει από τον κόσμο μας.

Ε.Φ.: Από που εμπνέεστε για τους χαρακτήρες και την υπόθεση των βιβλίων σας;

Α.Μ.: Αν η έμπνευση είναι ένα μεγάλο καζάνι στηριγμένο σε μια μικρή φωτιά που σιγοκαίει διαρκώς μέσα μου τότε εκεί μέσα χωρούν πάρα πολλά: η παιδική ηλικία με τις ανεξίτηλες σφραγίδες της, όλα τα βιβλία που διάβασα, όλες οι ταινίες και τα θεατρικά έργα που είδα, τα όνειρα και οι εφιάλτες μου, τα συναισθήματα και οι σκέψεις μου, οι άλλοι άνθρωποι κοντινοί και μακρινοί με τις χαρές και τους καημούς τους, οι μεγάλοι πόνοι και οι κορυφαίες στιγμές της ανθρωπότητας στο παρελθόν και στο παρόν της, τα φευγαλέα ερεθίσματα της καθημερινότητας που για έναν συγγραφέα όμως μπορεί ν’ αποδειχτούν θησαυρός και βέβαια η φαντασία που ευτυχώς έχει πολύ μεγάλα φτερά.  

Ε.Φ.: Πόσο μετράει η εικονογράφηση σε ένα παιδικό βιβλίο;

Α.Μ.: Στον πολιτισμό της εικόνας, απίστευτα πολύ. Αν το βιβλίο είναι εικονογραφημένο τότε η εικόνα είναι η πρώτη και η καθοριστική εντύπωση, η γέφυρα ανάμεσα στην ιστορία και τον αναγνώστη, το εισιτήριο μιας πιθανής ανακάλυψης.    

Ε.Φ.: Θα μας μιλήσετε για τα βραβεία και τις διακρίσεις σας;

Α.Μ.: Πολλά βιβλία μου βρέθηκαν επανειλημμένα στις βραχείες λίστες των Κρατικών Βραβείων, των Βραβείων του Αναγνώστη και της ΙΒΒΥ. Το 2014 το μυθιστόρημά μου «Θα σε σώσω ό,τι και αν γίνει» τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Νεανικού μυθιστορήματος και φέτος τον Απρίλη οι Ξυπόλυτοι Ήρωες τιμήθηκαν με το αντίστοιχο βραβείο από την ΙΒΒΥ. Όλα αυτά είναι οπωσδήποτε μια αναγνώριση, που μαζί με αυτήν του αναγνωστικού κοινού σε κάνει όσο να ‘ναι περήφανο και σου δίνει κουράγιο.  

Ε.Φ.: Θα θέλατε να στείλετε ένα μήνυμα στους επισκέπτες του Corfuland που διαβάζουν τη συνέντευξή σας;

Α.Μ.: Τους περιμένω στη μεγάλη αίθουσα του Επιμελητηρίου, την Παρασκευή 17 του Νοέμβρη, κατάλληλη μέρα νομίζω, στις 7 το απόγευμα, να συζητήσουμε για ένα μυθιστόρημα και μια περίοδο της ιστορίας που η προσέγγισή της έχει να μας προσφέρει πολλά. Γιατί όπως μου είπε ένας μικρός μαθητής, ο Θέμης, την άνοιξη που μας πέρασε, σε μια σχολική τάξη, την ώρα της συζήτησης για τους Ξυπόλυτους Ήρωες: «όταν ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο νόμιζα ότι αυτή ήταν μια πολύ παλιά ιστορία. Τώρα που το τελείωσα ξέρω ότι αυτή η ιστορία δεν έχει τελειώσει ακόμα».

                                                                                     Αλεξάνδρα Μητσιάλη

Επιμέλεια άρθρου: Ελίνα Φαϊτά