Βασίλης Γισδάκης: Από τον Μάνο Χατζιδάκι ως τον Δαμιανό Πάντα

Ημ / νία: 19.05.16

Ο Κερκυραίος Βασίλης Γισδάκης μιλάει για την καλλιτεχνική του πορεία στο musicpaper.gr

Eικοσιπέντε  χρόνια πριν, περπατώ στην οδό Ρηγίλλης  για να συναντήσω για πρώτη φορά τον Μάνο Χατζιδάκι. Χτυπάω το κουδούνι της πόρτας κι εκείνος χαμογελαστός με υποδέχεται. Του τραγουδώ τρία δικά του τραγούδια και λίγο μετά ακούω,  «μου κάνεις αγόγι μου» με εκείνο το χαρακτηριστικό ρο που είχε στην ομιλία του. 

Γίνομαι ένας εκ των ερμηνευτών του στις συναυλίες που ακλούθησαν, δίπλα στην Μαρία Φαραντούρη, την Αλίκη Καγιαλόγλου, την Νένα Βενετσάνου και τον Ηλία Λιούγκο. Έτσι ξεκινά ένα μεγάλο ταξίδι στα τραγούδια του και στον κόσμο του. Οι εμπειρίες πολλές και πλούσιες, δεν είναι και απλό πράγμα πιτσιρίκος να τραγουδάς υπό την διεύθυνση του Μάνου Χατζιδάκι.       

Δεν άργησε το ταξίδι να γίνει τραγούδι. Ο Χατζιδάκις ήθελε να κάνει μια δισκογραφική δουλειά στην οποία θα ήμουν ο ερμηνευτής. Ζήτησε από τον Νίκο Γκάτσο, ο οποίος τότε ήταν άρρωστος, να γράψει τους στίχους των τραγουδιών. Κι έτσι γεννήθηκε «Το ταξίδι» που έμελε να είναι και το τελευταίο  τραγούδι που ο Νίκος Γκάτσος έγραψε πριν φύγει από την ζωή. Περιγράφει με έναν συγκλονιστικό και ποιητικό τρόπο το επερχόμενο τελευταίο ταξίδι της ζωής του. Τα λόγια του Νίκου Γκάτσου χαρακιά…    

Στο ταξίδι αυτό γνώρισα τους ποιητές μας και τους μεγάλους μας συνθέτες. Τραγούδησα τα λόγια τους, τις μουσικές τους, περπάτησα στην «Οδό Ονείρων», ονειρεύτηκα στον «Ματωμένο γάμο», έγινα ήρωας στο «Μαουτχάουζεν», ταξίδεψα με το Όριεντ Εξπρές, από τα τραγούδια του Αιγαίου μέχρι των Beatles και τόσα άλλα  βίωσα τραγουδώντας σε τόσες συναυλίες και παραστάσεις.    

Το ταξίδι προχωρούσε, άλλοτε με μεγάλες ταχύτητες άλλοτε με μεγάλες παύσεις και σιωπές. Άλλοτε με χρήματα για το εισιτήριο άλλοτε χωρίς καν εισιτήριο.   Το  2014, χτυπάει το τηλέφωνό μου. Ένας νέος συνθέτης, ο Δαμιανός Πάντας με καλεί στο σπίτι του να ακούσω τα τραγούδια του και μου προτείνει να είμαι ο ερμηνευτής  της δισκογραφικής δουλειάς που ετοιμάζει. Ακούγοντας τα τραγούδια ενεργοποιείται αυτόματα όλη η εμπειρία μου. Τα τραγούδια ταυτίζονται μαζί μου κι εγώ μαζί τους. Έτσι φτάσαμε πριν από λίγο καιρό να  κρατάμε στα χέρια μας μια δισκογραφική δουλειά δώδεκα τραγουδιών με τον τίτλο «Της ημέρας τα σκοτάδια».

Εκεί βρίσκονται καταγεγραμμένα τα συναισθήματα μας, και ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας που φωτίζει τα σκοτάδια των δικών μας ημερών. Ένα νέο ταξίδι ξεκινά. Η «Μεγάλη νύχτα», «Ο  βραχνάς», «Το τραγούδι του  τοξότ», το «Παιδικό», η «Βίκυ του λάθους», «Ο  προφήτης»,  η «Κλεισμένη νυχτερίδα», τα «Μαύρα σύννεφα», η «Κραυγή» που τραγουδήσαμε με την Ρίτα, ο «Ανυπότακτος», η «Οργή» είναι οι καινούριες ιστορίες του Δαμιανού Πάντα, του Αντώνη Παπακωνσταντινίδη και της Βίκυς Βουρνά. Είναι οι καινούριοι σταθμοί όπου αποχωρώντας κάθε φορά από τον καθένα κρατάς και μια ξεχωριστή εμπειρία, ένα ξεχωριστό συναίσθημα.   Τώρα βρισκόμαστε μαζί με τον συνθέτη Δαμιανό Πάντα έξω από την μουσική σκηνή «Σφίγγα» και περιμένουμε να ανοίξουν οι πόρτες να σας υποδεχτούμε.

Οι πρόβες βρίσκονται σε εξέλιξη και οι αγαπημένοι μας συνθέτες διευθύνουν κάθε λέξη και νότα που θα περάσει από την καρδιά μας το βράδυ αυτό. Ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Μικρούτσικος, ο Λάγιος, ο Λοΐζος, ο Ξαρχάκος, ο Σαββόπουλος, ο Δημητρίου, θα είναι όλοι εκεί, συνοδοιπόροι στο ταξίδι και συνεπιβάτες. Και κάθε φορά που μπορεί να απογοητεύομαι, δεν μπορώ να μην επιστρέψω στα λόγια του Νίκου Γκάτσου ως πυξίδα κι οδηγό μου:  

Δείχτε μου δρόμο να περάσω με ήλιο με βροχή,  Θέλω τον κόσμο να διαβάσω και πάλι απ' την αρχή.  

Και το ταξίδι συνεχίζεται...

Πηγή: www.musicpaper.gr