Τιμή σ' αυτούς που χτίζουν θέατρα, τιμή και σ'αυτούς που κρατάνε παραστάσεις

ΤΙΜΗ Σ’ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΧΤΙΖΟΥΝ ΘΕΑΤΡΑ

Γράφει η Βασιλική Φαρμάκη

  Η τιμή βεβαίως ανήκει στο Δήμαρχο Παλαιοκαστριτών κ. Κωνσταντίνο Χαλικιά, στο Δημοτικό Συμβούλιο, αλλά και σε όσους αφανείς εμπνεύσθηκαν τον αποχαρακτηρισμό της Αμερικάνικης βάσης ,ψήφισαν για την δημιουργία Θεάτρου στο χώρο αυτό και δούλεψαν για την πραγματοποίησή του.

  Δεν ξεχνάμε βεβαίως κι’ όσους πριν λίγα χρόνια ξεκίνησαν από την πόλη πεζοί με πανό, για να ενωθούν με όσους από τα γύρω χωριά αλλά και τους ντόπιους θέλησαν να  φτάσουν εκεί ενωμένοι και να διαμαρτυρηθούν για την απομάκρυνση των επικίνδυνων εγκαταστάσεων της Αμερικάνικης βάσης.

  Ποιος θα περίμενε τότε ,πως το χώρο μιας στρατιωτικής βάσης ,θα χτίζονταν ένα Θέατρο ,σύμβολο μάθησης και ειρήνης, Τέχνης και Πολιτισμού. Μια γενναία απόφαση-απάντηση, σε όσους εσφαλμένα αντιλαμβάνονται την πολιτική σαν μέσο άμεσης ψηφοθηρικής ανταμοιβής και όχι σαν δυνατότητα μακροπρόθεσμης κοινωνικής προσφοράς .

  Έτσι κάπως και με την εμπνευσμένη ιδέα του Δημάρχου, φτάσαμε στο βράδυ της 28ης  Σεπτεμβρίου 2007,βραδιά των εγκαινίων του Θεάτρου «Νίκος Κούρκουλος», ενός ανοιχτού Θεάτρου 1400 θέσεων, στη θέση Αλύπα της Παλαιοκαστρίτσας, ενός κοσμήματος για την περιοχή αλλά και το νησί μας.

Η παρουσία όλων των όλων των μελών της οικογένειας του Νίκου Κούρκουλου δημιούργησε μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση στην κατά τα άλλα επίσημη ατμόσφαιρα, που επιμελώς είχαν ετοιμάσει Δήμαρχος και Δημοτικό Συμβούλιο.

  Αν και η αποδοχή του ονόματος του Θεάτρου «Νίκος Κούρκουλος» δόθηκε από τον ίδιο τον τιμώμενο απόντα ηθοποιό και μετέπειτα Διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, η απουσία του ήταν αισθητή και η παρουσία του νοερή αλλά και έντονα συγκινησιακή.

  Πώς μπορεί να κοπεί η κορδέλα των εγκαινίων ενός Θεάτρου, αν δεν εκπληρωθεί ο προορισμός του;
  Ακολούθησε έτσι η τελευταία παράσταση, για την καλοκαιρινή περίοδο, του Εθνικού Θεάτρου «ΗΛΕΚΤΡΑ του ΣΟΦΟΚΛΗ..
  Το Θέατρο έγινε και θα παραμείνει ,για να φιλοξενήσει τον Πολιτισμό , είδος υποτιμημένο στις μέρες μας, αλλά αναγκαίο για τις ψυχές και το πνεύμα μας.
  Έγινε και θα παραμείνει να διδάσκει, πως, η Κέρκυρα δεν είναι μόνο το πράγματι προικισμένο από την φύση νησί για διακοπές,αλλά το νησί, όπου οι μεγάλες όπερες τις Ιταλίας, εμπιστευόμενοι το μουσικό αισθητήριο των Κερκυραίων , έπαιζαν εδώ για πρώτη φορά τα έργα τους, διαμορφώνοντας έτσι εκείνο το περίφημο «applaudido a Corfou», που πλέον συνηθίζουμε να αναφέρουμε σαν προφορική παράδοση, κάτι σαν «περασμένα μεγαλεία», χωρίς να εννοούμε την βαθύτερη σημασία του και χωρίς να συναισθανόμαστε την κληρονομημένη ευθύνη του.

  Ας γίνει τούτο το Θέατρο τόπος συνάντησης ανθρώπων και μεγάλων στιγμών της Τέχνης και Πολιτισμού ,όπως αρμόζει στο προορισμό του αλλά και στην παράδοση του τόπου μας , που ίσως λησμονήσαμε τελευταία και αξίζει να θυμηθούμε πάλι.

ΚΑΛΗ ΤΟΥ ΠΟΡΕΙΑ.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ Σ’ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΝΕ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

  Στα εγκαίνια του Θεάτρου «Νίκος Κούρκουλος» παρουσιάστηκε η Τραγωδία του Σοφοκλή «ΗΛΕΚΤΡΑ»από το Εθνικό Θέατρο, σε επεξεργασία της μετάφρασης του Μίνωα Βολανάκη, από τον Πέτρο Μάρκαρη ,σκηνοθεσία Πέτερ Στάϊν, σκηνικά- κοστούμια Διονύση Φωτόπουλου (παρόντα στην βραδιά των εγκαινίων)και μουσική Allessandro Nidi.

Την Ηλέκτρα υποδύθηκε η Στεφανία Γουλιώτη, την Κλυταιμνήστρα η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, την Χρυσοθέμιδα , η Κόρα Καρβούνη, τον παιδαγωγό ο Γιάννης Φέρτης, τον Ορέστη ο Αποστόλης Τότσικας, τον Πυλάδη ο Μίλτος Σωτηριάδης και τον Αίγισθο ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος.
  Η νεαρή ηθοποιός Στεφανία Γουλιώτη, με την συνοδεία ενός φωνητικά αρμονικού χορού και την ελαφροπάτητη αλλά ηχηρή παρουσία του μουσικού Samoul Marlieri, κράτησε στους ώμους της ένα μεγάλο Θεατρικό έργο, μία ξεχωριστή τραγωδία .
  Η αρχαία τραγωδία δεν έχει ανάγκη από πρωτοποριακές σκηνοθεσίες και καινοτομίες, για να επιβιώσει στους αιώνες και να μεταδώσει το διαχρονικό μεγαλείο της.
  Αν ο σκηνοθέτης σεβαστεί το κείμενο, είναι τόσα τα ηθικά και υπαρξιακά διλήμματα που θέτει από μόνο του, που δημιουργούν
απίστευτες εντάσεις στον θεατή ,ικανές να τον συνταράξουν. Γι’ αυτό το αίμα στην σκηνή, όπως και ο φόνος άλλωστε, δεν έχουν θέση.
  Η μεγαλειότητα του κειμένου είναι τέτοια που το ίδιο θα δώσει και την τελική ΚΑΘΑΡΣΗ, γι’ αυτό το γυμνό και το λουτρό της πρωταγωνίστριας περισσεύουν.
Το αρχαίο κλασικό δράμα ανήκει στο «συμβατικό» θέατρο και δεν δεσμεύεται από τις αξιώσεις της αληθοφάνειας.
  Η τραγωδία υπηρετεί αξίες: «το κάλλος, το σύμμετρο και το εναρμόνιο»
Είναι προορισμένη για «παίδευση και διδαχή».
  Γι’ αυτό και τους δραματικούς ποιητές ,τους θεωρούσαν πνευματικούς ηγέτες και παιδαγωγούς με αυξημένη ευθύνη, μεγαλύτερη κι’ εκείνης των πολιτικών.
΄Ας την αφήσουμε αλώβητη, να επιτελέσει τον «παιδευτικό» της χαρακτήρα.
Αν και ο σκηνοθέτης κατέφυγε σε υπερβολές, όπως της άσκοπης «παραστατικής» κάθαρσης και κυρίως της σκληρής τελευταίας σκηνής, η επιλογή του στην πρωταγωνίστρια Νίκη Βολιώτη, για τον ρόλο της Ηλέκτρας ,τον δικαίωσε.
  Η ερμηνεία της σ’ όλη την παράσταση αλλά και ο οδυρμός μπροστά στην υδρία με την τέφρα του νεκρού αδελφού της (τραγική ειρωνεία),μας συγκλόνισε. Από το γυμνό και τον ξέφρενο αιματοβαμμένο χορό πάνω στο πτώμα της δολοφονημένης Κλυταιμνήστρας , η ίδια διέφυγε άτρωτη.  Δεν δείλιασε να πέσει, να συρθεί, να θρηνήσει, να σπαράξει, να τσαλακωθεί, για να υψωθεί εν τέλει και να αναδυθεί κ α θ ά ρ ι α, όπως αρμόζει στην αρχαία τραγωδία.

Απέδειξε στον συμπρωταγωνιστή της Αποστόλη Τότσικα, ένα Ορέστη που οδηγείται σε ένα έγκλημα τιμής , «χαλαρά», χωρίς νεύρο, θυμό, οργή, πως η αναγνωρισιμότητα λόγω τηλεθέασης δεν ισχύει στο Θέατρο. Εδώ η άψυχη εικόνα δεν μετράει. Το σανίδι του Θεάτρου θέλει σταθερούς βηματισμούς και πολύ δουλειά. Έτσι διασώζεται το Θέατρο και επιτέλους παραμένει, ίσως, ο μοναδικός χώρος, που δικαιώνονται οι άξιοι.