Σίδερος: ο πρώτος φάρος των ελληνικών θαλασσών του Παλαιού Φρουρίου από το 1822

Εμφανίσεις:

Ημ / νία: 27.12.18

Ανέκαθεν οι φάροι ασκούσαν έλξη στους ανθρώπους όχι μόνο γιατί στέκουν εντυπωσιακοί και αγέρωχοι στις κορυφές της ξηράς προς τη θάλασσα αλλά κυρίως  για το συμβολισμό τους. Συμβολίζουν  την αιώνια πάλη του ανθρώπου με τη θάλασσα, το φως και την ελπίδα στο αδιαπέραστο σκοτάδι θάλασσας και ουρανού.

Για την Ελλάδα είναι απόλυτα συνυφασμένοι με τη ναυτική μας παράδοση. Από τις αρχές του 19ου αιώνα οι ελληνικές θάλασσες άρχισαν σταδιακά να φωτίζονται. Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα το φαρικό δίκτυο της χώρας ήταν εντυπωσιακό.

Στα νησιά του Ιονίου μέσα σε λίγες δεκαετίες η αγγλική διοίκηση σχεδίασε και οικοδόμησε 23 λιθόκτιστους φάρους. Παράλληλα, οι Άγγλοι τους εξόπλισαν με σύγχρονους, για την εποχή, φωτιστικούς μηχανισμούς.

Το 1822 στην κορυφή του υψηλότερου δυτικού λόφου στο κέντρο του Παλαιού φρουρίου της Κέρκυρας κατασκευάστηκε ο πρώτος φάρος των ελληνικών θαλασσών από Άγγλους μηχανικούς, ο Σίδερος. Πήρε το όνομά του από το εκκλησάκι του Αγίου Ισιδώρου που βρίσκεται δίπλα.  Ο κυλινδρικός του πύργος φτάνει τα 8,5 μέτρα. Το εστιακό του ύψος είναι 78 μέτρα.  Εκεί είναι εγκατεστημένα τα φωτιστικά του μηχανήματα και η  κατοικία για τους φαροφύλακες όπου περιλαμβάνει δύο μικρά δωμάτια και βοηθητικούς χώρους. 

Το 1863 εντάχθηκε στο ελληνικό φαρικό δίκτυο. Στην αρχή λειτουργούσε με ελαιόλαδο και αργότερα με πετρέλαιο εκπέμποντας λευκό σταθερό φως με κατοπτρικό μηχανισμό. Έτσι, ήταν απαραίτητη η 24ωρη ανθρώπινη παρουσία. Το 1887 τοποθετήθηκε κατοδιοπτρικός φάρος με ισχυρό μηχανισμό που εξέπεμπε λευκό σταθερό φως. Στη συνέχεια το 1926 αντικαταστάθηκαν τα φωτιστικά μηχανήματα πετρελαίου και λειτουργούσε ως αυτόματος λευκός πυρσός ασετυλίνης.

Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου ο φάρος δεν λειτούργησε ενώ το 1954 επαναλειτούργησε ως αυτόματος πυρσός ασετυλίνης. Τέλος, από το 1986 με την απομάκρυνση των φωτιστικών μηχανημάτων ασετυλίνης λειτουργεί ως αυτόματος ηλεκτρικός με δύο λευκές αναλαμπές ανά 6 δευτερόλεπτα και φωτοβολία 22 ναυτικών μιλίων.

Σήμερα ο πύργος σώζεται στην αρχική του μορφή ενώ μέρος του κτιριακού συγκροτήματος δεν υπάρχει πια. Στις μέρες μας αποτελεί παραμένει ένα  σημαντικό ναυτιλιακό βοήθημα καθώς διευκολύνει τους ναυτικούς στην πορεία ακτοπλοΐας του στενού της Κέρκυρας. Ως μέρος του Ελληνικού Φαρικού Δικτύου  συντηρείται και εποπτεύεται από την Υπηρεσία Φάρων του Πολεμικού Ναυτικού. Αναμφισβήτητα, αποτελεί μαζί με τους άλλους φάρους των Επτανήσων ένα από τα ιστορικά μνημεία βρετανικής αρχιτεκτονικής.

Συντάκτης: Νίκος Στούπης