Ένα αφιέρωμα η Ελευθεροτυπία στο μοναδικό Πέτρο Γάλλια

Ένα μοναδικό αφιέρωμα κάνει η εφημερίδα Ελευθεροτυπία στον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας Πέτρο Γάλλια. 

Είμαστε τυχεροί...

Με στόχο την εκμετάλλευση του ντόπιου καλλιτεχνικού δυναμικού, με το άνοιγμα του οργανισμού σε διαφορετικές μορφές τέχνης αλλά και παραστάσεις σε μη αναμενόμενους χώρους, ο Πέτρος Γάλλιας, ως διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας, κατάφερε να κάνει το θέατρο ν' ανθίσει.

Κερκυραίος ο ίδιος, έκανε στο νησί τις πρώτες του μουσικές και χορευτικές σπουδές, για να παρακολουθήσει στη συνέχεια μαθήματα χορού στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, αλλά και να αποφοιτήσει από τη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Γνωστότερος ως χορογράφος -άλλωστε είναι πρόεδρος του Σωματείου του κλάδου- και έχοντας μέχρι σήμερα οργανώσει 13 φεστιβάλ χορού, με το τελευταίο να έχει ολοκληρωθεί στο Ιδρυμα Κακογιάννη μόλις πριν από λίγες μέρες, ο Γάλλιας διδάσκει επίσης και σκηνοθετεί. Στο ενεργητικό του εγγράφονται δεκάδες χορογραφίες θεατρικών έργων και όπερας στο ελεύθερο θέατρο, αλλά και στις κρατικές σκηνές, όπως και αντίστοιχες σκηνοθεσίες. Το 1993 ίδρυσε το Χοροθέατρο «Ηρος Αγγελος», που έκτοτε δεν έχει πάψει να δίνει δημιουργικούς καρπούς.

Έχοντας αναλάβει το ΔΗΠΕΘΕ στην Κέρκυρα το 2012, έκανε σημείο αναφοράς του τους ντόπιους καλλιτέχνες. Επισημαίνει δε πως δεν αναφέρεται σε ερασιτέχνες, αλλά σε επαγγελματίες που ζουν στο νησί ή στην Αθήνα.

«Βεβαίως χρησιμοποιούμε και ερασιτέχνες στο θέατρο για τους μικρότερους ρόλους», θα πει.

Το γεγονός πως στον ιστορικό «Φοίνικα» οι εργασίες αποκατάστασης συνεχίζονται, τον οδήγησε να βρει εναλλακτικούς χώρους για τις παραστάσεις.

«Το Δημοτικό Θέατρο της Κέρκυρας χρησιμοποιείται από τους δεκάδες συλλόγους και τα σωματεία που υπάρχουν στο νησί κι έτσι δεν μπορούμε να το έχουμε κατ' αποκλειστικότητα. Εχοντας δε ανοίξει την παλέτα μας στη λογοτεχνία, το χορό, τα εικαστικά και τη μουσική, κάναμε την ανάγκη έμπνευση», λέει.

Το αποτέλεσμα είναι πως τα δρώμενα έγιναν και γίνονται το καλοκαίρι σε δρόμους, πάρκα, πλατείες και στα δύο κάστρα, αλλά και σε ιστορικά κτήρια το χειμώνα, στα Ανάκτορα, την Πινακοθήκη, την Ιόνιο Βουλή, την Ιόνιο Ακαδημία, σε πολλές καθολικές εκκλησίες και στην Παναγιά την Αντιβουνιώτισσα, που είναι πλέον βυζαντινό μουσείο. Ανάμεσά τους σε μορφή αναλογίου η «Γυναίκα της Ζάκυθος» του Σολωμού, αλλά και τα «Ανθη της αβύσσου» του Θανάση Βαλτινού, που αναφέρονται στη ζωή του ποητή. Το δεύτερο ανέβηκε στο δωρικό ναό του Αϊ-Γιώργη στο φρούριο, με μαντολινάτα, χορωδία που έψαλλε εκλησιαστική μουσική εποχής και μελοποιημένη ποίηση Σολωμού από τον Μάντζαρο.

«Η ομορφιά του εγχειρήματος ήταν διπλή. Ξεκίνησε μεν από ανάγκη λόγω έλλειψης χώρου, λειτούργησε όμως θετικότατα ως προς την κερκυραϊκή κοινωνία. Κι έτσι ένα ΔΗΠΕΘΕ, που ήταν απαξιωμένο με πολύ περιορισμένο κοινό, άλλαξε γιατί εισχώρησε αυτό στην κοινωνία, στον ιστό της πόλης. Θέλοντας και μη, οι Κερκυραίοι το έβρισκαν συνεχώς μπροστά τους. Και στο υπέροχο φυσικό ντεκόρ του αστικού τους τοπίου», επισημαίνει.

Αιώνιο πρόβλημα των ΔΗΠΕΘΕ, η χαμηλή κρατική επιχορήγηση και τα χρέη που συσσωρεύονται στο πέρασμα του χρόνου. Θα πει ο Γάλλιας: «Οταν ανέλαβα, όντως υπήρχαν μεγάλα χρέη, τα οποία όμως στην πορεία αποσβέστηκαν. Μας επιχορηγεί ο δήμος, παρ' ότι δεν είναι πλούσιος, και το ΥΠΠΟ με 46.000 ευρώ, αλλά κατά κύριο λόγο φέραμε τα πράγματα στα ίσα τους από το αντίτιμο των εισιτηρίων (6 ευρώ). Αρχικά βεβαίως δεν κάναμε μεγάλες παραγωγές, εστιάζοντας σε ό,τι μπορούσαν να προσφέρουν οι ντόπιοι καλλιτέχνες. Με τους εν ζωή λογοτέχνες, εικαστικούς και μουσικούς προχωρήσαμε σε ποιητικές βραδιές, χρησιμοποιώντας το δυναμικό του θεάτρου».

Η πρώτη μεγάλη παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ ήταν με το «Καμπιέλο» του Γκολντόνι. Ηδη με τον τίτλο να παραπέμπει σε μια συνοικία του ιστορικού κέντρου της Κέρκυρας και με τη μετάφραση του Ακη Χειρδάρη από τα βενετσιάνικα στα ελληνικά με κερκυραϊκές αποχρώσεις, το νερό είχε μπει στ' αυλάκι.

«Ο τίτλος κέντρισε τον κόσμο με αποτέλεσμα να έχουμε περί τους 700 θεατές κάθε βραδιά, κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί ποτέ και μάλιστα χειμώνα. Και το γεγονός πως οι Κερκυραίοι αναγνώριζαν τη γλώσσα τους ήταν ακόμα ένα συν. Α, και κάτι ακόμα: όλες οι πρόβες μας είναι ανοικτές για το κοινό. Θέλουμε έτσι να προσελκύσουμε κατά κύριο λόγο νέους ανθρώπους. Δεν λέω πως θα γίνουν όλοι ηθοποιοί ή χορευτές, θα γίνουν όμως καλοί θεατές», συμπληρώνει.

Στις φετινές παραγωγές, ο «Κουρέας της Σεβίλης», στη διασκευή της Κάρμεν Ρουγγέρη που έχουν δει μέχρι σήμερα 8.500 παιδιά, αλλά και το «Μάνα Κουράγιο» του Μπρεχτ, που θα ανεβεί στις 13 Σεπτεμβρίου στην επέτειο των 71 ετών από το βομβαρδισμό της Κέρκυρας από τους Γερμανούς.

«Από την ανάληψη ήδη της θέσης του καλλιτεχνικού διευθυντή, άποψή μου ήταν να μην κάνω κάτι μέτριο το χειμώνα και να ρίχνω όλα τα χρήματα σε μια καλοκαιρινή παραγωγή με 2-3 γερά ονόματα από την Αθήνα. Το καλοκαίρι άλλωστε το νησί φιλοξενεί ένα σωρό θιάσους. Ετσι το βάρος πέφτει στους νεκρούς χειμερινούς μήνες, όταν επί της ουσίας οι Κερκυραίοι έχουν ανάγκη να ψυχαγωγηθούν. Φέτος, εκτός από το έργο του Μπρεχτ, θα ανεβάσουμε και μια άπαιχτη ακόμα στην Ελλάδα οπερέτα, την "Περουζέ" του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, με μαντολινάτα 150 οργάνων, που βέβαια θα ενισχυθεί και με άλλα κλασικά όργανα. Και πάλι οι ερμηνευτές θα είναι επαγγελματίες λυρικοί τραγουδιστές από την Κέρκυρα», επισημαίνει.

Τις παραπάνω δραστηριότητες έρχονται να συμπληρώσουν και τα επτά τμήματα θεατρικών εργαστηρίων, που ανοίγουν σ' όλη την γκάμα, από τα προνήπια ώς τους ενήλικους.

«Λειτουργούν με πλήρες πρόγραμμα φωνητικής, υποκριτικής, χορού και θεάτρου, και δίνουν παραστάσεις σ' όλη τη διάρκεια του χρόνου. Μάλιστα φέτος ανέβασαν αποσπάσματα από έργα του Τενεσί Ουίλιαμς, αλλά και δραματοποιημένα ποιήματα που ο Ρίτσος είχε γράψει στην εξορία», ολοκληρώνει ο Π. Γάλλιας. 

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΙΑΦΚΟΥ