Μαύρο σε αυτούς που μαυρίζουν τις ζωές μας....

Μαύρο σε αυτούς που μαυρίζουν τις ζωές μας.

Aπό την συγγραφέα Λιάνα Βραχλιώτη

Όταν πάρεις φόρα στην κατηφόρα, άντε να φρενάρεις. Θα ρίξεις διάφορους στο διάβα σου, αλλά τελικά, το πιο πιθανό, θα σπάσεις και το δικό σου κεφάλι.

Η Ελλάδα κατρακυλά και σαρώνει, κάτω από τις  ευλογίες του 48% όσων ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές. Στην αρχή, πήρε αμπάριζα τους πιο αδύναμους. Τους μεροκαματιάρηδες, τους  μικροεπαγγελματίες, τους νέους.  Ακολούθησαν άλλοι. Και ήρθε η σειρά των δυνατών.

Γιατί οι δημοσιογράφοι, είναι  λέμε, η τέταρτη εξουσία.  Κάποιοι από αυτούς, σε μεγάλο βαθμό, δημιουργούσαν το κλίμα στον κοσμάκη, που φώναζε όταν έκλειναν οι δρόμοι, τα λιμάνια, τα σχολεία σε περίοδο εξετάσεων.

Κανείς δεν περίμενε πως η ώρα τους θα ερχόταν με αυτόν τον τρόπο. Γιατί υποτίθεται πως ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα. Στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία στην αρχαιότητα. Η οποία ανήκει σε μιαν ήπειρο, που εγκαθίδρυσε τη σύγχρονη δημοκρατία στον κόσμο. Η οποία υποτίθεται επίσης πως είναι εγγύηση της προάσπισης των δημοκρατικών  και ανθρώπινων  δικαιωμάτων.

Κι όμως! Τα τελευταία 24ωρα, ζήσαμε και ζούμε την κατάρρευση όλων αυτών των υποθέσεων, σοκαρισμένοι.

Οι πάντες αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα , βρίσκονται σε κατάσταση σοκ.

Οι μεν για την κατάλυση του συντάγματος, της δημοκρατίας και της επιβολής μιας νέου τύπου κοινοβουλευτικής χούντας.

Οι δε, για κάτι απίστευτα σχόλια τύπου «καλά τους κάνανε», «τι καλά δεν θα πληρώνουμε άλλο χαράτσι» και άλλα ανεκδιήγητα που αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο, κάποια  κι από «σκεπτόμενους» - υποτίθεται- ανθρώπους.

Τα προγράμματα της «παράνομης» ΕΡΤ και ΕΡΑ, ο κόσμος που συνέρρευσε στο ραδιομέγαρο και στους τοπικούς σταθμούς, για πρώτη φορά μετά από χρόνια όλοι μαζί στον ίδιο χώρο, μια χαραμάδα ελπίδας, μήπως κάτι γίνει. Όχι μόνο για τους εργαζόμενους της κρατικής τηλεόρασης και ραδιόφωνου.

Αλλά μήπως γίνει το θαύμα και υψώσουμε τον τοίχο πάνω στον οποίο θα σπάσει το κεφάλι αυτών που τρέχουν στον κατήφορο με τις δικές μας ευλογίες τόσα χρόνια.

Μήπως μαυρίσουμε αυτούς που μαυρίζουν τις τηλεοράσεις και τις ζωές μας.

Ελπίζω πολλά;

Τι να κάνω!

Αν και, η ελπίδα πεθαίνει , τελευταία, είναι επίσης γεγονός πως…. η ελπίδα, πεθαίνει τελευταία!

Λιάνα Βραχλιώτη