"Σκλάβοι στα Δεσμά τους". Η ταινία.

Στις 5 Μαρτίου κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους η ταινία «Σκλάβοι στα δεσμά τους» που αποτέλεσε τη μεγάλη νικήτρια του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποσπώντας συνολικά δέκα κρατικά κινηματογραφικά βραβεία ποιότητας. Η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Κωνσταντίνου Θεοτόκη ,που διαδραματίζεται στην Κέρκυρα στις αρχές του 20ου αιώνα, πραγματοποιήθηκε από τον Τώνη Λυκουρέση. Μια πλειάδα ανθρώπων εργάστηκαν πυρετωδώς για να ζωντανέψουν μια εποχή με κουστούμια και μακρόσυρτα φουστάνια από ταφτά και μετάξι, με πλατύγυρα καπέλα, με δαντελωτά εσώρουχα και τα φράκα των κυρίων δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα θεατρικής αίσθησης της εποχής.

Η ενδυματολόγος Μπιάνκα Νικολαρεϊζη που τιμήθηκε με το Α’ βραβείο ενδυματολογίας σημειώνει οτι πραγματοποήθηκε μεγάλη έρευνα για να γνωρίσουν τι φορούσαν εκείνη την εποχή στην Κέρκυρα αλλά και πώς εκλάμβαναν την εποχή. Η Άννα Δαφνή βοήθησε πολύ στην έρευνα, καθώς και οι ντόπιοι αποκάλυψαν τοπικά μυστικά, όπως ότι εκείνοι που κρατούσαν το φέρετρο έπρεπε να φορούν μαύρες κάπες όπου και αναγκαστήκανε να φτιάξουνε επί τόπου. Η ενδυματολόγος στράφηκε σε διάφορες λύσεις λόγω του ότι ο σκηνοθέτης Τώνης Λυκουρέσης ήθελε τα ρούχα να μοιάζουν φορεμένα και όχι του κουτιού για να έχουν την πατίνα του χρόνου και δούλεψε με όλα τα βεστιάρια της Ελλάδας και ιδιαίτερα με ένα στην Πράγα όπου πήρε πολλά πράγματα, κυρίως παιδικά και κουστούμια κομπάρσων. Το κάθε ρούχο των πρωταγωνιστών έχει και τη δική του ιστορία όπως η ρόμπα και η πιτζάμα του Γιάννη Φέρτη που είναι ειδικά ραμμένα σε ένα χρώμα πένθιμο που θα απεικονίζει το δράμα και την παρακμή του παλιού αριστοκράτη. Κάτω από τη μελιτζανί πιτζάμα βρίσκεται κρυμμένη η χαμένη αίγλη του αριστοκράτη και θα λειτουργήσει ως σύμβολο της παρακμής του. Ειδικά ραμμένα είναι το φόρεμα της Δήμητρας Ματσούκα στην εμφάνισή της ως χήρα καθώς και τα εσώρουχά της.

Μέσα στην πλειάδα ατόμων που εργάστηκαν σκληρά για την άψογη απόδοση της ταινίας ανήκει και ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης που βραβεύτηκε με το Α’κρατικό βραβείο σκηνογραφίας όπου μιλάει για τη δουλειά και σημειώνει : « Η Κέρκυρα είναι ειδική περίπτωση ελληνικής πόλης σε σχέση με την αρχιτεκτονική και τα έπιπλα. Έχει τυπική παράδοση που δεν τη συναντάς στην υπόλοιπη Ελλάδα. Για να μπορέσω να δουλέψω ανέτρεξα στη βιβλιογραφία και σε επιτόπια έρευνα. Υπάρχει ενα μεγάλο κομμάτι της Κέρκυρας των αρχών του αιώνα που κρύβεται πίσω από τις κλειστές πόρτες. Σπίτια που δεν έχουν αλλάξει τίποτα στο εσωτερικό τους. Οι Κερκυραίοι ακόμα και σήμερα φέρνουν και ζούν μέσα σε όλη αυτήν την κουλτούρα του επίπλου και του αντικειμένου. Έχουν την τύχη να διαθέτουν έπιπλα κάθε είδους από τις προγιαγιάδες και τους προπαππόυδες τους». Πολλά από τα έπιπλα της ταινίας νοικιάστηκαν από παλιαοπωλεία, άλλα κατασκευάστηκαν ειδικά προκειμένου να αποδοθεί το κερκυραϊκό ύφος και η εποχή και πολλά παραχωρήθηκαν από ιδιώτες και τη δημοτική αρχή του νησιού. Άλλο στοιχείο που κράτησε ο κος Ζαμάνης από την ιστορική έρευνα είναι ότι τα εσωτερικά των σπιτιών στην Κέρκυρα είχαν χρώμα, χρησιμοποιούσαν χρώμα σχεδόν παντού. Έτσι ήθελαν να περάσουν στην ταινία από ένα χρωματικό φίλτρο τους χώρους : πράσινο, γκρι, κόκκινο, τιρκουάζ...

Αυτά είναι μερικά στοιχεία που δόθηκαν στην Agenda του Ελεύθερου τύπου από την οπτική μεριά μερικών συντελεστών της ταινίας. Εμείς δεν έχουμε από το να περιμένουμε να δούμε την ταινία για να βγάλουμε τα δικά μας προσωπικά συναισθήματα ως θεατές και κυρίως ως Κερκυραίοι θεατές!