Οι Πύλες της παλαιάς πόλης της Κέρκυρας

Ημ / νία: 25.10.17

Οι πύλες της Παλιάς πόλης της Κέρκυρας έχουν τη δική τους ιστορία. Οι πύλες αυτές ήταν ιδιαιτέρως σημαντικές για τους κατοίκους της καθώς επέτρεπαν την επικοινωνία με τη θάλασσα και τα προάστια.

Η «Πύλη της Σπηλιάς ή Μπονέτη» σώζεται και σήμερα και ήταν η βασική πύλη της πόλης από το παλιό λιμάνι. Αποτελούσε μέρος ενός στρατώνα στον οποίο ήταν ενσωματωμένη. Η θέση της δεν ήταν καθόλου τυχαία εκεί γιατί εξυπηρετούσε τη φύλαξη του Νέου Φρουρίου και του λιμανιού όπου γινόταν η διακίνηση των εμπορευμάτων από τα βενετσιάνικα πλοία.

Η «Πύλη της Μπαρούτης» βρισκόταν στο χώρο ανάμεσα στη σημερινή αγροτική τράπεζα και το ΝΑΣΚΕ. Ανήκει στα πρώιμα έργα των Βρετανών στην περιμετρική οχύρωση της πόλης. Στα μέσα της δεκαετίας του 1840 όταν οι Βρετανοί κατεδάφιζαν τα εξωτερικά έργα των οχυρώσεων με σκοπό την αναμόρφωση του αμυντικού συστήματος της πόλης η λειτουργία της πύλης σταματά. Τότε αφαιρέθηκαν τα πορτόφυλλα της πύλης, φράχτηκαν οι χώροι πίσω από τις μικρότερες εισόδους και χρησιμοποιήθηκαν σαν καταστήματα μέχρι την κατεδάφισης της κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Γύρω στο 1890 σε ένα από τα περάσματα εγκαταστάθηκαν τα γραφεία του Ελληνικού Πυριτιδοποιείου και έτσι πήρε και την ονομασία « Πύλη της Μπαρούτης».

Η «Πύλη του Αγίου Νικολάου» βρίσκεται στα βόρεια της Σπιανάδας, χαμηλά στο θαλάσσιο περιτείχισμα. Είναι κρυμμένη κάτω από το επίπεδο του παραθαλάσσιου περιφερειακού δρόμου της πόλης. Ήταν ενσωματωμένη στο βενετικό κτήριο του στρατιωτικού Νοσοκομείου (OSPITAL DELLE MILIΖΙΕ). Μια πολύ φαρδιά σκάλα που ξεκινούσε από το επίπεδο του δρόμου οδηγούσε εκεί. Η «Πύλη Ραϊμόνδα» βρισκόταν στη νότια πλευρά της Σπιανάδας στο άκρο του προμαχώνα Ραϊμόνδου, πίσω από το κτήριο των ομώνυμων στρατώνων. Η πύλη είναι χτισμένη στα 1583-1585. Επί αρμοστή Douglas κατεδαφίστηκε το 1837 κατά την κατασκευή του παραλιακού δρόμου προς Γαρίτσα. Δεν έχει σωθεί κανένα στοιχείο για τη μορφή της εκτός από την κάτοψή της στο Κτηματολόγιο Ενετοκρατίας  ( βιβλίο απογραφής δημοσίων κτηρίων και φρουρίων, 1771).

Η «Βασιλική Πύλη» ή « Porta Reale» ήταν η ωραιότερη και η σημαντικότερη από τις πύλες της πόλης. Η κατασκευή της όπως και των λαξευτών μνημειακών πυλών της πόλης υποδηλώνει τη βούληση της Βενετικής Δημοκρατίας να σφραγίσει το έργο της ανανέωσης με «επιστροφή» στο μεγαλείο και τις αρετές της ελληνικής αρχαιότητας.  Ήταν η κύρια πύλη εισόδου στην πόλη από την εξοχή. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα FerranteVitelli, οποίος επηρεάστηκε από τις πύλες της Βερόνας και της Ζάρας του MicheleSanmicheli. Ομοιότητες έχει και με τη Βενετσιάνικη πύλη του Ιησού των οχυρώσεων του Χάνδακα, έργο και αυτή του MicheleSanmicheli. Η Πύλη άνοιγε με την ανατολή του ηλίου και έκλεινε με τη δύση. Μετά τη δύση δεν επιτρεπόταν σε κανέναν η είσοδος παρά μόνον κατόπιν σχετικής αδείας. Παρόλη την ιστορική αξία της, η Πόρτα Ρεάλε, ένα από τα πλέον αξιόλογα μνημεία της Ευρώπης,  κατεδαφίστηκε το 1893 παρά τις προσπάθειες επιφανών Κερκυραίων και αρθρογράφων στον ελληνικό και ευρωπαϊκό τύπο να μεταπείσουν το τότε Δημοτικό συμβούλιο να ανακαλέσει την απόφασή του.

Συντάκτης: Νίκος Στούπης