Ο καλλιτέχνης σκηνοθετεί το κύκνειο άσμα του κορυφαίου γάλλου δραματουργού και υποδύεται επί σκηνής τον Αργκάν, τον κατά φαντασίαν ασθενή, κωμικό στην εμμονή του, αλλά και τραγικό συνάμα, που τα βάζει με την αρρώστια που δεν έχει, το θάνατο που δεν τον απειλεί και, πάνω απ' όλα, με τους γιατρούς που τον εκμεταλλεύονται. Θέλοντας να ξορκίσει με το γέλιο τους βαθύτερους ανθρώπινους φόβους, ο Μολιέρος χτίζει έναν κόσμο κωμικής υπερβολής, όπου η υγεία μπερδεύεται με το χρήμα, η αγάπη με τα φάρμακα, ο γάμος με την ιατρική. 

 Απόλυτος «αθλητής» του θεάτρου, ο Μολιέρος ερμήνευε ο ίδιος τον «Κατά φαντασίαν ασθενή» "το κύκνειο άσμα του" όταν στην τέταρτη παράσταση του έργου, στις 17 Φεβρουαρίου του 1673, έκρυψε μ’ ένα γέλιο την αιμόπτυση και κατέρρευσε με το κλείσιμο της αυλαίας, για να πεθάνει λίγο αργότερα σπίτι του. Αυτή τη φορά στο στόχαστρο του μεγάλου κλασικού της γαλλικής κωμωδίας μπαίνουν η υποχονδρία και η ιατρική σοβαροφάνεια, οι προλήψεις, ο κομπογιαννιτισμός και η απληστία, ενώ ταυτόχρονα διακρίνεται και μια σκιά αγωνίας θανάτου. Παράλληλα, η κωμωδία απηχεί την πίκρα του για τις προσωπικές ατυχίες του και για τις προδοσίες των ανθρώπων (ιδιαίτερα της γυναίκας του). 

Παρατηρητής και σχολιαστής οξύτατος της ανθρώπινης φύσης, ικανής για το καλύτερο όσο και για το χειρότερο, ο Μολιέρος (1622-1673) πρόβαλλε το πρώτο διασύροντας το δεύτερο. Εραστής της αλήθειας, του ορθολογισμού, της παρρησίας, του «ομολογουμένως τη φύσει ζην», πάλεψε για την ελεύθερη έκφραση του καλλιτέχνη, για το χρέος και το δικαίωμά του «να διορθώνει τα ελαττώματα των ανθρώπων γελοιοποιώντας τα». 

 Υπόθεση 

Ο Αργκάν είναι ένας αρρωστοφοβικός εξαρτημένος από τους γιατρούς και τα φάρμακα. Αισθάνεται συνεχώς άρρωστος, αν και στ' αλήθεια δεν έχει τίποτε. Αδυνατεί να ακολουθήσει τις υποδείξεις των γιατρών και εκείνοι τον εκμεταλλεύονται. Θέλει να παντρέψει την κόρη του, Ανζελίκ με ένα γιατρό προκειμένου να έχει δωρεάν ιατρική φροντίδα, αλλά εκείνη είναι ερωτευμένη με τον Κλεάνθη. Ο αδερφός του, σε συνεργασία με την υπηρέτρια του Αργκάν, Τουανέτ, θα προσπαθήσει να τον "θεραπεύσει" από τις φαντασιοπληξίες του. Τον πείθουν να παραστήσει το νεκρό ώστε να ανακαλύψει ποιος πραγματικά τον αγαπάει και του είναι πιστός. Θα αποδειχθεί τελικά ότι η δεύτερη σύζυγός του κυνηγούσε μόνο την περιουσία του ενώ η κόρη του τον αγαπούσε πραγματικά. Μετά την "νεκρανάσταση" του, ο Αργκάν θα επιτρέψει στην Ανζελίκ να παντρευτεί τον άντρα που θα επιλέξει εκείνη. 

 Ο Γιάννης Μπέζος σημειώνει για το έργο: Ο άνθρωπος αντέχει σε πολλές επιθέσεις αν τον χαρακτηρίσεις ψεύτη, κλέφτη, απατεώνα ακόμα και δολοφόνο. Ένα δεν αντέχει! Να τον δείξεις γελοίο. Αυτό είναι και το μεγάλο όπλο του Μολιέρου στο συνολικό του έργο. Ο Αργκάν γελοιοποιείται στα μάτια όλων των υπολοίπων διότι είναι έρμαιο της αδυναμίας του και μεγάλη ευκαιρία για τους απατεώνες που τον περιτριγυρίζουν, πουλώντας του φάρμακα και «ελπίδα». Ο Μεγάλος Μολιέρος θα είναι πάντα εδώ. Επίκαιρος και όχι ψευτομοντέρνος. Διότι οι αδυναμίες των ανθρώπων είναι παρούσες και ισχυρές όσα χρόνια κι αν περάσουν. Κι όπως όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί έτσι κι αυτός τοποθετεί μπροστά μας - χωρίς να το καταλαβαίνουμε - έναν υπέροχο καθρέφτη, κι εμείς νομίζουμε ότι γελάμε με τους άλλους. Γελάμε όμως με την καρδιά μας. 

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές 

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μπέζος 

Μουσική: Γιώργος Ανδρέου 

Σκηνικά: Μαργαρίτα Χατζηϊωάννου 

Κοστούμια: Κατερίνα Παπανικολάου 

Χορογραφίες: Χάρης Μανταφούνης 

Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλλης 

Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννα Παπαγεωργίου 

Φωτογραφίες: Μαριλένα Σταφυλίδου 

Διανομή 

Αργκάν: Γιάννης Μπέζος 

Τουανέτ: Ναταλία Τσαλίκη 

Ανζελίκ: Έμιλυ Κολιανδρή 

Μπελίν: Θεοδώρα Σιάρκου 

κ.Μπονφουά: Μιχάλης Οικονόμου 

Κλεάνθης: Αλμπέρτο Φάις 

κ.Ντιαφουαρύς: Θανάσης Δήμου 

Τομά Ντιαφουαρύς: Άγγελος Μπούρας 

Λουιζόν: Γιάννα Παπαγεωργίου 

Μπεράλντ: Τάσος Γιαννόπουλος 

κ.Φλεράν: Κωνσταντίνος Γαβαλάς 

κ.Πιργκόν: Δημήτρης Κανέλλος