Ατομική Έκθεση Δ. Μηλιώτη - Δημοτική Πινακοθήκη Κέρκυρας, 4 - 30/8/2010

To ανθρώπινο σώμα μπορεί να λειτουργήσει ως μέρος ενός χώρου, ως πομπός αλλά και ως ο ιδανικός δέκτης του, μπορεί να γίνει ο χώρος ολόκληρος ή ακόμα ο Ίκαρος που θα κινείται μέσα και έξω απ' αυτόν. Ο αέναος αυτός διάλογος ανάμεσα στο σώμα-ον και το χώρο-κόσμο στάθηκε η αφορμή για τη δημιουργία μιας σειράς ζωγραφικών έργων , χαρακτικών και σχεδίων απο το 2000 έως σήμερα, μέρος των οποίων παρουσιάζονται σε αυτή την έκθεση από τον Δημήτρη Μηλιώτη στη Δημοτική Πινακοθήκη Κερκυρας, Ανάκτορα Αγ.Μηχαήλ και Γεωργίου.

Η έκθεση θα διαρκέσει από 4 έως 30 Αυγούτου 2010.

Τον κατάλογο της έκθεσης θα προλογίσει η διευθύντρια της Δημοτικής Πινακοθήκης και ιστορικός Τέχνης Μαρία Μελέντη.

Ωρες λειτουργίας : κάθε πρωί 10 - 3 εκτός Δευτέρας και Σάββατο και απόγευμα μόνο Τετάρτη και Παρασκευή 7 - 9. Τηλ. 2661048690

Λίγα λόγια για το ζωγράφο

ο Δημήτρης Μηλιώτης γεννήθηκε στην Κέρκυρα και ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε μαθηματικά στη Φυσικομαθηματική Σχολή Αθηνών και χαρακτική στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1998-2007), με δασκάλους τους Γιώργο Μήλιο, Βασίλη Καζάκο και Μιχάλη Αρφαρά.

Έχει κάνει 11 ατομικές εκθέσεις. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως στην Αίθουσα Τέχνης Décor, στις Σέρρες (1997), η «1η Τριενάλλε Ελληνικής Χαρακτικής, στην Πινακοθήκη Πιερρίδη (2000), «Ο Μήνας Εικαστικών Τεχνών», στην Τεχνόπολη (2001), η «Printexpo Έκθεση Ευρωπαϊκής Ζωγραφικής», στις πόλεις Bologna, Berlin, Madrid, Barcelona, Birbingham, Bilbao, Bristol, Βrussels, Porto Strassburg και Αθήνα (2002), η «Look out», στην Αθήνα (2003), «Οι Πολιτιστικές Διαδρομές», στο Αττικό Μετρό (2005), η «Ελληνική Χαρακτική Σήμερα», στο Μουσείο Αβέρωφ στο Μέτσοβο (2007), η «7η Παγκόσμια Έκθεση Χαρακτικής», στην Lessendra Gallery της Σόφια, η «1η Τριεννάλε Μεσογειακής Χαρακτικής, στη Δημοτική Πινακοθήκη της Ρόδου και Το «Πανόραμα Ελληνικής Χαρακτικής», στο Γκάζι (2008).

Η πορεία του Δημήτρη Μηλιώτη, στη ζωγραφική και στη χαρακτική, θα μπορούσε να ιδωθεί ως μια αναζήτηση της αρχέγονης φόρμας της ανθρώπινης μορφής και των ρυθμών με τους οποίους αυτή κινείται μέσα στο χώρο. Ξεκινά από το γυναικείο σώμα, που αποτυπώνει με λάδια και με πίσσα, ακρυλικά ή μολύβι, πάνω στο μουσαμά, το ξύλο ή το χαρτί. Βαδίζοντας πάνω στα αναγνωρίσιμα ίχνη της παράδοσης: Οι κυματιστές καμπύλες, για παράδειγμα, με τις οποίες γράφονται κάποιες από τις φιγούρες του, και ο αισθησιασμός που αναδίνουν μέσα από τις ελαφρές παραμορφώσεις τους, μοιάζουν ως μια υπενθύμιση των λουομένων του Έγκρ. Ενώ, μεμονωμένα μέρη του σώματος αποδίδονται με μια πλαστικότητα που μας αφήνει να μαντέψουμε τη διάταξη των μυώνων τους. Προχωρά με τα μέσα της σύγχρονης τέχνης.

Τα γυμνά του αποτελούνται συνήθως από έναν κορμό. Και όταν φέρουν πρόσωπα, αυτά προβάλλονται αλλοιωμένα και χαραγμένα με ελάχιστες γραμμές ή βαμμένα στις ίδιες τονικές αποχρώσεις με το σώμα. Φτιάχνονται με πινελιές άγριες και παχιά ή διάφανα, εκρηκτικά ή απαλά στρώματα χρώματος και έντονες χαράξεις. Tοποθετούνται σε διαφορετικούς άξονες και στάσεις πάνω στη ζωγραφική επιφάνεια. Ενίοτε καταλαμβάνουν το χώρο ή τον ορίζουν με το δυναμισμό της κίνησής τους. Άλλοτε πάλι βυθίζονται μέσα του και μετασχηματίζονται σε αχνές χρωματικές κηλίδες. Και οδηγούν τον καλλιτέχνη, με την αφαιρετική τους γλώσσα, στις επίπεδες και σχηματοποιημένες φιγούρες των έγχρωμων χαρακτικών του.

Πρόκειται για εντυπώματα πάνω στο χαλκό ή το πλεξιγκλάς, που τα δημιουργεί με διαφορετικές μήτρες και ετερόκλητα στοιχεία. Θυμίζουν τοιχογραφίες της μινωικής Κρήτης, με τον λυρισμό των υδάτινων και γήινων αποχρώσεών τους και τον πλούτο των φυτών και των ψαριών που τους περιβάλλουν. Διακρίνονται για τη ρυθμικότητα που αναδίνουν οι λικνιζόμενες μορφές τους, που δίνουν την αίσθηση ότι κινούνται μέσα σε μια χορογραφία ή μια λατρευτική παγανιστική τελετή. Εικόνες ονειρικές, που επιχειρούν, με τους ήχους των παλλόμενων χρωμάτων και των αρχέτυπων μορφών τους, να συνδέσουν τον άνθρωπο με τον κόσμο που τον περιβάλλει.

Πηγή: http://www.avgi.gr