Ν.Κ. : Γεννηθήκατε στο Σεράγιεβο, μια πόλη γεμάτη αντιφάσεις, από τη μια η πόλη έχει υποφέρει πολλά από τον πόλεμο, ενώ από την άλλη πλευρά ήταν η δεύτερη πόλη (η πρώτη ήταν το Σαν Φρανσίσκο) στον κόσμο που ανέπτυξε ένα πλήρες δίκτυο τραμ.

 

Αυτό έχει επηρεάσει την προσωπικότητά σας και τη μουσική σας; Είστε και εσείς ο ίδιος ένας καλλιτέχνης γεμάτος αντιφάσεις;

 

G.B. : Εάν είχατε γεννηθεί σε μια πόλη που υπέφερε από τον πόλεμο, όπως το Σεράγιεβο, η ζωή σας θα είχε χωριστεί στη ζωή πριν και μετά τον πόλεμο. Καθώς ο χρόνος περνάει μαθαίνεις να ζεις με αυτό και όπως όλοι περιμένεις άσχημα νέα στη ζωή σου. Αλλά τώρα οι μέρες αυτές έχουν τελείωσει, επειδή ο πόλεμος έχει τελειώσει και όλα αυτά τα έχουμε αφήσει πίσω...

 

 

 

Ν.Κ. : Η πρώτη σας μουσική για ταινία ήταν το soundtrack της ταινίας “Η Εποχή των Τσιγγάνων” (“Time of the Gypsies”). Αυτό το project αποδείχθηκε μια τεράστια επιτυχία (τόσο η ταινία όσο και η μουσική) και κάθε κομμάτι αυτού του soundtrack ήταν αρκετά συναισθηματικό και ήταν σα να περιέγραφε τον πόνο, τη χαρά, την απόλαυση...

 

Πιστεύετε ότι μια ταινία του Hollywood θα μπορούσε να σας συγκινήσει τόσο πολύ και να σας εμπνεύσει όσο αυτή;

 

G.B. : Όχι, πιστεύω δεν είμαι καλός για αυτή τη βιομηχανία.. Θυμάμαι την πρώτη πρόταση που μου είχε γίνει, το συμβόλαιο ήταν αρκετά αυστηρό. Για ένα διάστημα έξι μηνών δεν σου επιτρεπόταν να κάνεις ο,τιδήποτε άλλο... πράγμα το οποίο βρίσκω γελοίο γιατί η ζωή τελικά είναι πολύ μικρή.

 

 

 

Ν.Κ. : Πιστεύετε ότι ο δυτικός κόσμος θα μπορούσε να συνεργαστεί με επιτυχία με τα Βαλκάνια;

 

G.B. : Τα Βαλκάνια μέρα με τη μέρα έχουν γίνει ένα καλύτερο μέρος για να ζει κανείς.. φυσικά όλοι φοβούνται ότι αυτό θα μπορούσε να καταστραφεί εξαιτίας των συνόρων που θέτει η θρησκεία.

 

Η Ελλάδα είναι μια φυσιολογική βαλκανική χώρα, αλλά μη ξεχνάτε ότι η δική μου είναι μια αρκετά πιο περίπλοκη χώρα.

 

 

 

Ν.Κ. : Γιατί έχετε διαλέξει να είστε ένας Βαλκάνιος καλλιτέχνης, ενώ θα μπορούσατε να ασχολείστε με διάφορα άλλα είδη μουσικής πιο γνωστά στο ευρή κοινό; Σας ήταν δύσκολο να παρουσιάσετε τη μουσική σας στον κόσμο και να είστε αποδεκτός για αυτό;

 

G.B. : Έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι η μουσική ήταν η πρώτη “γλώσσα” που χρησιμοποίησαν οι άνθρωποι για να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Πριν μάθουμε πως να μιλάμε και πριν μάθουμε για τη θρησκεία και την πολιτική, αυτή ήταν η πρώτη μορφή επικοινωνίας των ανθρώπων.

 

Είναι κάτι για το οποίο δεν μπορείς να ξεγελάσεις κανέναν. Υπάρχουν πολλοί συγγραφείς που γράφουν για διάφορα πράγματα, αλλά για τους συνθέτες δεν είναι  το ίδιο. Οι συνθέτες δεν μπορούν να δημιουργήσουν σε ένα διαφορετικό πολιτισμικό κλειδί.. Φυσικά όλοι θα ήθελαν να γίνουν όπως οι αμερικανοί συνθέτες, αλλά εμείς αυτό είμαστε... και είναι κάτι για το οποίο δεν μπορείς να ξεγελάσεις κανέναν.

 

 

 

Ν.Κ. : Έχετε συνεργαστεί με δύο πολύ γνωστούς Έλληνες καλλιτέχνες, τον Γιώργο Νταλάρα και την Άλκιστη Πρωτοψάλτη. Και οι δύο είναι φημισμένοι και αποδεκτοί απο το ελληνικό κοινό... Σας αρέσει η μουσική σας να συνδιάζεται με διεθνή στοιχεία; Το βρίσκετε σαν μια πρόκληση;

 

G.B. : Μου αρέσει να δουλεύω με καλλιτέχνες που μεταφέρουν τον πολιτιστικό κώδικα. Για παράδειγμα, ο Γιώργος Νταλάρας ό,τι κι αν του δώσεις να τραγουδήσει το μετατρέπει σε κάτι πολύ ελληνικό. Είναι σαν ένας αρχιτέκτονας!

 

 

 

Ν.Κ. : Πόσο έχει επηρεάσει η παγκόσμια οικονομική κρίση τη δημιουργικότητα και την έμπνευση στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας;

 

Πιστεύετε ότι η μουσική παραμένει μια σπίθα ελπίδας ακόμα και στις μέρες μας, όπου ο κόσμος είναι μελαγχολικός και απαισιόδοξος;

 

G.B. : Προέρχομαι από ένα μέρος όπου η κρίση είναι πάντοτε παρούσα. Δε νομίζω ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό. Εννοώ ότι αν βγεις από την κρίση δεν θα είναι φυσιολογικό! Οπότε θεωρώ τον εαυτό μου σαν κάποιον που γεννήθηκε μέσα σε αυτό και έμαθε πως να επιβιώνει!

 

 

 

Ν.Κ. : Αυτό το καλοκαίρι θα δώσετε συναυλία στην Κέρκυρα, τι να περιμένουμε;

 

G.B. : Πολλά πράγματα... Καινούργια τραγούδια που έγραψα για το νέο μου album και παλιά αλλά αγαπημένα κομμάτια που είχα γράψει για την Όπερα... το Σινεμά... 

 

Οπότε εύχομαι να σας δω εκεί!